Anne zegt het met bloemen.

De tijd vliegt en ik vlieg vrolijk mee.

2009-10-26T20:48:00.002+01:00

Soms heb je van die weken, die voorbij zijn voordat je er erg in hebt. Zat ik vorige week zondag nog vol smart te wachten tot m’n ouders, Jos en Felix al toeterend mijn straat in kwamen rijden, afgelopen donderdag zwaaide ik ze alweer uit richting Nederland. Zoals jullie zullen begrijpen, was het een lekker toeristisch weekje, en moest ik in het weekend weer flink wennen aan de stilte in mijn huisje en het lege bed waar ik elke avond in kruip.

Het was een week vol heuglijke momenten.

Zo mag ik mij vanaf half november de trotse eigenaar van een mooie gemeubileerde kamer van 18m2 in het gemütliche Friedrichshain noemen (en verlaat ik met een beetje pijn in mijn hart Kreuzberg, waar het ook goed toeven is).
Zaterdag heb ik met een paar andere Erasmusstudenten de bil- en beenspieren getraind met een flinke fietstocht door Potsdam. Eerst met het fietsje in de S-Bahn, wat een belevenis op zich is, daarna energie tanken met een stomende Milchkaffee en een behoorlijke punt Käsetorte, en vervolgens zo’n dertig kilometer bikkelen. Maar dat was het meer dan waard hoor, want we hebben alle kasteeltjes, buitenhuizen, parken, en hofjes in en om Potsdam en Babelsberg kunnen aanschouwen.
Ik heb deze week een overvolle agenda, met als kersje op de slagroom het bezoek/college van Ramsey Nasr en Luuk Gruwez aanstaande donderdag. Iets waar ik me erg op verheug, dus ik ga mij alvast storten op het bedenken van een aantal vlijmscherpe vragen die ik donderdag, heel intellectueel, op ze kan afvuren.

Maar het meest heuglijke van alles is misschien nog wel dat ik sinds het bezoek van mijn ouders een verse voorraad pindakaas, hagelslag en pepernoten heb. Nu nog boterhammen vinden zónder zuurdesem.

Het meisje en haar studentnummer.

2009-10-16T13:26:00.001+01:00

Na een aantal slapeloze nachten vorige week, waarbij ik geplaagd werd door dromen over studieadviseurs die meewarig nee schudden terwijl ze me mededeelden dat die studie van mij nog wel een paar jaar gaat duren, over treinen terug richting Nederland omdat er geen plek meer was aan de Freie Universität, en over een bureaucratische International Office-kenau, heb ik maandag alle medewerkers van het International Office vol op de mond gezoend en een dansje door de universiteit gehupst, want ik heb na veel pijn en moeite een studentnummer.
Nou, dat mag in de krant hoor. Het was prettig kennismaken met de bureaucratie van de universiteit, na lang aandringen ging er in de krochten van het kantoor een lade open. Uit deze lade verscheen een prachtige grijze documentmap, met mijn naam er op. En in die documentmap zaten alle formulieren, accountwachtwoorden en studentnummers waar ik al twee weken naar smacht. Het mooiste van alles was misschien nog wel, dat al deze formulieren gedateerd waren op 23 september. Een bijzondere gang van zaken, zacht uitgedrukt, maar in ieder geval ben ik zo blij als een kind dat ik me eindelijk heb kunnen inschrijven voor mijn vakken, en terecht kan op Blackboard.

Precies op tijd. Het weer begint ernstige herfst- en winterverschijnselen te vertonen, het regent, waait en vriest wat af. Een goed moment dus, om na drie maanden ‘vakantie vieren’, om (ik zou bijna zeggen ‘eindelijk’) weer college te gaan volgen. Naast mijn stage, die overigens tot nu toe erg goed bevalt, volg ik nog twee vakken en een taalcursus Duits. Eén vak speciaal voor internationale studenten, genaamd ‘Erinnerungsorte in Berlin’. Dit gaat over verschillende monumenten en gedenkplaatsen in Berlijn en de perceptie daarvan door de jaren heen. Auf deutsch, dus dat is wel even aanpoten, maar gaat tot nu toe prima.
Het andere vak, ‘Niederländischsprachige Gegenwartsliteratur’, is ondanks de Duitse titel, gewoon lekker in het Nederlands. In november en december krijgen we gastcolleges van niemand minder dan Tommy Wieringa, verder gaan we in discussie met Ramsey Nasr, Naema Tahir en Luuk Gruwez, en kunnen we een bezoekje verwachten van Connie Palmen, Joost Zwagerman en Mustafa Stitou. Dat zijn in één zin al meer Nederlandse auteurs dan waar ik de afgelopen drie jaar Nederlands in Utrecht mee in aanraking ben gekomen.
Op donderdagmiddag en avond leer ik ook nog vier uur achter elkaar ‘vloeiend’ Duits te spreken (een woord dat ik eigenlijk helemaal niet meer in de mond mag nemen na de resultaten van mijn scriptie afgelopen collegejaar), samen met twintig andere studenten uit alle hoeken van de wereld. De docent is een verstrooide man van halverwege de zestig, die nog net geen heiβe Schoko meeneemt naar de colleges en verhaaltjes voorleest, dus dat is gezellig.

Nu geniet ik lekker van mijn vrije weekend (dat lekker het hele semester al op vrijdag begint), met een mopje muziek, koffie en Joe Speedboot. Zondagavond komen Felix, m’n ouders en broertje richting Berlijn voor een tolle week, dus ik zal dit weekend ook aan iets anders moeten geloven dat ik al drie maande niet meer heb gedaan: huiswerk.

Inburgeren voor gevorderden.

2009-10-07T21:49:00.002+01:00

Een portemonnee vol met 1 en 2 centen, Pfand, Currywurst, vousvoyeren, Rittersport, tweedehandskleding per kilo kopen, Sprudel, Wetten, dass…?, formuliertjes, Krankenkasse, handtekeningen, fanatieke Scooter-fans, nagesynchroniseerde Engelse series en films (Grey’s Anatomy! The Hills! CSI!), die Duitsers kunnen er wat van.

Mijn eerste dagen als Einzelgänger in Berlijn verliepen chaotisch. Hoewel de introductiedagen best nuttig waren, zorgden ze er vooral voor dat mijn mede-internationale studenten en ik redelijk in de stress schoten. Formuliertje voor de inschrijving zus, bewijsje voor de zorgverzekering zo, pasje voor de mensa hier, nummertje voor het inloggen daar. En als je voor dit alles dan ook nog eens uren in de rij moet staan, om vervolgens van de ene naar de andere balie te worden gestuurd (en weer terug), wordt het een lang, lang verhaal over een kast en een muur.

Nou was ik niet van plan om me de moed per direct in de schoenen te laten zinken, dus vanaf maandag gaan we er met een stapel formuliertjes gewoon weer fris tegenaan. En vanaf maandag beginnen ook, ik zou bijna zeggen “eindelijk”, mijn colleges en mijn stage!

Deze week had trouwens ook zo zijn pluspunten hoor. Zoals bijvoorbeeld de al eerder genoemde Rittersport, want man o man, wat heb je daar veel verschillende soorten en smaken van. Ik zou zeggen, elke week een andere, dan kom ik het komende half jaar zeker door. En het half jaar daarna met diëten.

Ik heb het ook nog niet over de universiteitsbibliotheek gehad, die ontzettend mooi en groot is. Waar je Vrij Nederland kunt lezen, en de hele Nederlandse literatuurgeschiedenis kunt vinden. Volgens mij is de gemiddelde Nederlandse bibliotheek nog niet zo goed gesorteerd. Je kunt er trouwens ook goed mensen kijken. Duitse studenten hebben de bijzondere gewoonte om in de bibliotheek in een prettige stoel neer te ploffen, hun schoenen uit te doen (en am liebsten ook nog hun sokken), en hun benen vervolgens op de dichtstbijzijnde tafel te leggen.

Morgen is de introductiedag voor de eerstejaars studenten Nederlands, met een Frühstück in het Germanistiekcafé. Vrijdag ga ik me inschrijven voor een cursus Duits, want ik dacht, nu ik hier toch ben kan dat er ook nog wel bij. En met mijn niveau viel het reuze mee! (voor de kenners: ik ben op B2 getest)

Liebe Leute, ik heb in een week tijd al meer meegemaakt dan ik in een paar woorden kan vertellen. Dus voor gedetailleerde verhalen over Duitse bouwvakkers, lekke banden, de Gemäldegalerie, de weigerende voordeur en het praktisch gratis eten in de mensa: ik ben bereikbaar via de mail, Skype, Hyves, Facebook, of gewoon lekker normaal, per post.

De eerste dagen in vogelvlucht.

2009-09-30T11:35:00.012+01:00

Berlijn is prachtig en heeft nu al(weer) mijn hart gestolen! Ik kan geen andere conclusie bedenken voor mijn eerste dagen in Berlijn.

Vanochtend heb ik der Zug nach Holland met Felix erin uitgezwaaid vanaf Berlin Hbf, en daar ook een paar traantjes om gelaten. Gelukkig is het weer er niet naar om te gaan zitten treuren achter de geraniums, dus heb ik mijn verdrietige bui achtergelaten op het station, en zit ik nu prinsheerlijk op mijn balkonnetje met een kop koffie om verslag te leggen van de afgelopen dagen.

De eerste daagjes bestonden voor een groot deel uit

en

en

We hebben ons vergaapt aan de enorme bouwwerken in het Pergamonmuseum, gesmuld van de currywurst die je op elke hoek van de straat kunt krijgen, romantisch gearmd door de Hackesche Höfe gestruind, heerlijk gegeten in de goedkope Kreuzbergse restaurantjes en last but vooral not least ons in het zweet gewerkt tijdens een vijf uur durende fietstocht door Berlijn.

Die fietstocht zal ons nog lang in het geheugen gegrift staan. Niet alleen omdat we zo ongeveer alle belangrijke punten, straten en gebouwen in Berlijn hebben gezien en medelijden hadden met onze tourguide die elke dag dezelfde grapjes moet maken over de homo's in Tiergarten, maar vooral omdat we in tijden niet zo nat zijn geregend. Eén tip, vertrouw nooit op weeronline.nl! Van de regen in Berlijn word je niet minder nat dan van de regen in Nederland.

Morgen en vrijdag staan voor mij de eerste 'verplichtingen' voor de deur. 's Ochtendsvroeg even uitvogelen hoe ik zo snel mogelijk van mijn huis naar de universiteit fiets (volgens Google Maps is dit voornamelijk "immer gerade aus"), en dan de introductiedagen voor internationale studenten bijwonen. Leren hoe de computers aan de universiteit werken (en waar ze staan), kijken waar de bibliotheek is en (ook niet onbelangrijk) ontdekken of de Duitse spreekvaardigheid van mijn medestudenten net zo goed is als die van mij.

Tot die tijd ga ik mij bezighouden met het opruimen van mijn optrekje, koffers uitpakken, de was doen, boodschappen halen en vooral: van het weer genieten. Want die zonuurtjes in Duitsland moet je, net als in die Niederlande, koesteren.

Email to Berlin.

2009-09-22T11:12:00.004+01:00

Het is bijna zo ver. Zaterdag vertrek ik dan eindelijk naar Berlijn om stage te lopen! Dat brengt leuke dingen met zich mee, zo kan ik nu bijvoorbeeld de hele dag heel erg vals Email to Berlin zingen, me verbazen over de hoeveelheid kleding die mijn Aneboda herbergt, nagenieten van het geslaagde feestje afgelopen vrijdag en natuurlijk een half jaar rondhuppelen in een van de leukste steden van Europa.

Helaas kleven er ook altijd een paar nadelen aan zo'n tripje over de grens. Niet meer wanneer ik dat wil lepeltje lepeltje in bed kruipen met mijn vriendje bijvoorbeeld, en geen Boer zoekt vrouw meer op zondagavond. Gelukkig is daar uitzendinggemist.nl, als de nagesynchroniseerde televisieprogramma's mij de keel uithangen.

Wat mij momenteel het meest bezighoudt is hoe ik mijn enorme hoeveelheid zooi in twee koffers krijg. En natuurlijk dat ik er ontzettend veel zin in heb!

Voor Skype en/of adresgegevens: schick mir mal 'nen E-Mail!

Een momentje van HUH?!?!?! op Chersonissos.

2009-08-13T10:54:00.001+01:00

Soms kijk ik wel eens naar TMF. Ik kan daar excuses voor bedenken, maar hee, het gebeurt. Ik ben namelijk ontzettend geïntrigeerd door programma’s als Wakker worden op vakantie, waarbij ik me constant afvraag wat mensen beweegt een week lang kots aan de muren te smeren en frikadellen te eten bij Piet Patat in Lloret de Mar.

Nog zo’n kek vakantieoord is Chersonissos, het pittoreske stadje op Kreta. Ook hier is TMF prominent aanwezig, in de vorm van DJ Patrick en de olijke presentator Sasha Visser die hier elke dinsdag een niet te missen feestje organiseren: Star Beach. Nu begrijp ik dat je zo’n feestje als bronstige tiener niet kunt missen, want er is niks leuker dan je geslachtsdelen en je Breezer prominent in beeld brengen terwijl je je billen bij elkaar knijpt om de diarree tegen te houden. Maar toen ik daar vanochtend om 11.00 een meisje uit de klas van mijn broertje in teeny weeny string bikini naast Sasha Visser zag dansen, proestte ik toch wel even wat koffie tegen de televisie. Het meisje in kwestie is namelijk veertien jaar. Toen ik zo oud was zette ik net mijn Barbies bij het grofvuil en kocht ik mijn eerste mascara. Mijn moeder had bijkans gezinstherapie aangevraagd als ik op die leeftijd had bedacht naar Chersonissos te gaan. En hoogstwaarschijnlijk zou ze me op zolder opsluiten met Little House on the Prairie op tv.

Graag trek ik nu een bloemetjesjurk uit de kast, zet ik mijn oma-stem op en spreek ik de woorden “Het moet toch niet gekker worden,” uit. In plaats daarvan ga ik wel weer gewoon achter de geraniums zitten en de buren bespioneren.

Mijn blender en ik.

2009-08-10T22:41:00.001+01:00

Sinds mijn verjaardag, toen hij in mijn leven kwam, zijn mijn blender en ik onafscheidelijk. ’s Ochtends, ’s middags en ’s avonds voorziet hij mij van fruithapjes, smoothies, ijskoffie, pesto, en wat al niet meer. In ruil daarvan poets ik hem elke avond mooi op, spreek hem liefkozend toe en geef hem een kusje voor het slapen gaan. Zoals sommige mensen op hun kat of hond gaan lijken, zo begin ik steeds meer van mijn blender weg te krijgen. Scherpzinnig, fris, fruitig, u kent het wel.

Tot ik vanavond een heerlijke guacamole in elkaar dacht te flansen. Alle ingrediënten netjes door elkaar gemixt, weigert meneer tot op dit moment om zijn deksel los te laten. Dus nu zit ik met een cup guacamole die met geen mogelijkheid open te krijgen is. Ook niet als ik hem onder de hete kraan houd, er een mesje onder probeer te wippen, er een tang op zet, een liefdesliedje zing of de hulp van mijn huisgenootjes inschakel. Muurvast.

Ik voel me dus een beetje in de steek gelaten. Degene met de gouden tip verdient mijn eeuwige dank en toewijding. Heus.

Ein Zimmer in Berlin.

2009-08-09T14:12:00.001+01:00

Mijn kamerzoektocht in Berlijn is in volle gang. Eind augustus ga ik heel decadent ‘even op en neer’ met de trein, om wat kamers te bezichtigen. Als de mensen achter de advertenties mij tenminste terugmailen. Ik ben er namelijk niet zo goed in mijzelf aan te prijzen. Wie wil er nou iemand in huis nemen die het liefst tot midden in de nacht kletskoppen naar binnen schrokt en alle Friends-afleveringen tot in detail kan navertellen? Stel je de advertentie eens voor: “Gekleurde onderbroekenverzamelaar zoekt overwegend roze gekleurde gemeubileerde kamer in Berlijn.” Dat moest anders.

Dus heb ik een Duitstalig prietpraatje over mijzelf geschreven, dat ik op zoek ben naar een WG (want zo heet dat daar, een Wohngemeinschaft), graag ‘Kuchen backe” en “ins Kino gehe”.

Inmiddels heb ik op zo’n twintig advertenties gereageerd en wacht ik in spanning af op de verlossende antwoorden. Een antwoord waar in staat dat ze niet kunnen wachten tot het moment dat ik een taart in elkaar kom flansen en mijn knuffelcollectie in hun huis uitstal. Oh en als u toevallig een kamertje over hebt in Berlijn, schroom niet mij te mailen.

Drie dingen die ik ga doen als mijn scriptie klaar, af, ingeleverd en voldoende beoordeeld is.

2009-06-11T11:35:00.003+01:00

Nummer 1:
Fatsoenlijk Duits leren. Niet dat als ik in oktober naar Berlijn verhuis ik enkel vunzige Duitse uitspraken kan doen, pornografische zinnetjes uitkraam en alleen kan zeggen dat ik 22 Jahre alt bin. Want dan wordt het een láááng semester.

Nummer 2:
Een grote, grote, grote zomerschoonmaak houden. Alle paperassen die ook maar iets te maken hebben met mijn scriptie ritueel verbranden, leeggeplunderde pakken mergpijpen, chocolate chip cookies en chocoladerepen in de prullenbak gooien en een afwasborstel door de geruime hoeveelheid aangekoekte thee- en koffiekopjes halen. Mijn bureau afstoffen, verlopen boeken naar de bibliotheek brengen en mijn miljoenenboete betalen. En gewapend met stofdoek een ontdekkingstocht onder mijn bed organiseren.

Nummer 3:
Mijn bankrekening plunderen en volledig losgaan op bikini's, topjes, rokjes, slippers, peeptoes, broeken, oorbellen, fladderjurkjes, pumps, hemdjes, nagellak en ballerina's.

Nog twee-en-een-halve-week tot ik hopelijk lachend, gierend en brullend in mijn blote kont jodelend een rondje door de straat ren, mijn scriptiebegeleider vol op de mond zoen en met een afgeronde scriptie in de pocket aan de zomervakantie kan beginnen.

Over mijn scriptie, en hoe dat gaat.

2009-06-05T10:55:00.002+01:00

Zo'n scriptie schrijven, lieve mensen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Eerlijk is eerlijk, het gaat me so far nog redelijk goed af. Nu heeft dit wel tot gevolg dat mijn vriendinnen me niet meer herkennen op straat en dat ik 's nachts soms recht overeind in mijn bed SPSS-tabelletjes zit te reproduceren. Maar er zit schot in de zaak.

Het enige dat mij echt angst inboezemt, is de naderende deadline voor de prefinale versie. Ik ben namelijk geheel aangewezen op mijn zelfdiscipline, en die is niet bijzonder hoog. Na tien minuten theoretisch kader is het tijd om Nu.nl/achterklap te raadplegen of er nog wereldschokkende gebeurtenissen hebben plaatsgevonden (Kate Winslet gebruikte schaamhaarpruikje! Brad Pitt blijft fris met babydoekjes!). Na een kwartiertje schelden op de tabelfunctie van Word heb ik opeens dringend behoefte aan mijn vijftiende mok sterrenmix, en ja, dan moet je na een halfuur ook weer tijd inlassen voor een toiletbezoek.

Vijftien juni komt akelig dichtbij, en wat doe ik? Ik ga een potje zitten webloggen. Ik denk dat ik de internetkabel maar doorknip en uit het raam flikker.

Laat die zomervakantie maar komen.

2009-05-27T21:20:00.001+01:00

Terwijl het buiten pijpenstelen regent, donkere donderwolken vervaarlijk overdrijven en Nederland er maar een potje troosteloos bijligt, zit ik me hoog en droog op mijn studentenkamertje te verkneukelen over mijn zomervakantie.

Begin juli zit ik namelijk lekker een week met mijn witte bips op de playa de Barcelona. Flaneer ik door de stad in kekke niemendalletjes (met daaronder mijn van thuis meegenomen melkflessen), vreet ik me vol met van olijfolie doordrenkte tapas (poep ik me vervolgens een ongeluk), en glimlach ik de hele dag naar bruingebronsde Spaanse macho’s (en ook een beetje naar mijn vriendje). Want man oh man, wat heb ik een zin in de zomervakantie! Ik heb nog net mijn koffer niet ingepakt, maar serieus, het scheelt niet veel.

Gelukkig hoef ik voor die tijd alleen nog maar mijn bachelorscriptie te schrijven, en gelukkig verdoe ik mijn tijd ook niet met het raadplegen van allerhande reisgidsen en het opkopen van de H&M zomercollectie.

Een vrolijke vogelverschrikker.

2009-05-18T14:48:00.006+01:00

Mijn oud-collegaatje Hanneke is een echte allrounder; grimeuse, kapster en visagiste. Gisteren zat ik model tijdens de open dag van haar opleiding grime Faces. De opleiding is gevestigd in het allerkleinste theater van Nederland, theater 't Pand. 't Pand is zo'n theater waar de tafeltjes in de foyer gesierd worden door verkleurde nepbloemstukjes, en waar muffe donkerrode gordijnen van velours de coulissen vormen.

Bovenin het theater bevindt zich een waar walhalla voor make-up liefhebbers; bakken vol met potjes, poedertjes en smeerseltjes in alle kleuren van de regenboog.

Ik nam plaats tegenover een grote theaterspiegel met fel brandende lampen rondom, alwaar Hanneke mijn in een uur of drie omtoverde tot een vogelverschrikker. Compleet met strooien haar en jute zakken. Het resultaat is hieronder te bewonderen, op kiekjes die met mijn eigen camera gemaakt zijn. Ik ben ook door een professionele fotograaf op de gevoelige plaat vastgelegd, daar zal ik over een week of twee nog eens een verhaaltje aan wijden.

Als ik boven op de Dom sta.

2009-05-15T08:47:00.002+01:00

Morgen moet ik onverwacht een literaire stadswandeling door Utrecht verzorgen. Dit in het kader van de ouderdag die door Awater wordt georganiseerd, en waarvoor opeens meer dan honderd mensen zich hebben aangemeld. Honderd! Mensen! Dat is in de geschiedenis van Awater nog nooit voorgekomen.

Maargoed, een literaire stadswandeling dus. Gearmd met twintig trotse ouders en hun ietwat beschaamd rondkijkende kinders een paar kilometer door Utrecht huppelen. Dat is nogal wat, zeker als je het vak ‘Geschiedenis van de moderne letterkunde’ na een voldoende resultaat vrij snel weer hebt verdrongen, en geen held bent in kaartlezen. Ja, ik ben zo iemand die de kaart in de richting draait waar ik heen moet, en dan met mijn hoofd schuin hardop straatnamen voorlees. Bovendien heb ik nog nooit de Dom beklommen, terwijl ik wel luidkeels “Als ik bovenop de Dom sta” kan meelallen. Vandaag besloot ik dus maar even een proeftochtje te maken met mijn bestuursgenootje.

Om elf uur startten wij op het Janskerkhof, en ik heb het gevoel dat ik vandaag meer geleerd heb over Utrecht dan in de afgelopen drie jaar dat ik hier woon. Nooit geweten bijvoorbeeld, dat het kleinste straatje van Utrecht ’t Hanengeschrei heet, en dat Kees Stip daar een gedicht over heeft geschreven.
Keer op keer als ik Utrecht Centraal binnenrijd met de trein, vraag ik me af van wie toch die dichtregel is op het grijze grauwe huis langs het spoor,
“En hoe verder hij ging
Des te langer
Was zijn terugweg.”
Het is van C.C.S. Crone, van wie overigens verspreid door de stad nog meer dichtregels te vinden zijn.
Het vers op het herdenkingsmonument op het Domplein is door Jan Engelman geschreven. Dit vers werd door Martinus Nijhoff te moeilijk bevonden voor de simpele voorbijganger. Hij stelde daarom voor de laatste twee regels te schrappen, wat overigens nooit gebeurd is.
En met een beetje geluk zie je Ronald Giphart, Arthur Japin, Ingmar Heytze, Tommy Wieringa of Hagar Peeters nog over de klinkertjes voorbij denderen op een kekke bakfiets.

Wat woon ik toch eigenlijk in een mooie stad.

Diamonds are a girl's best friend?

2009-05-14T13:58:00.002+01:00

Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik ben een sucker voor gratis troepjes. Toen ik vandaag bij het Kruidvat in de rij stond, kon ik mijn grijpgrage vingertjes dan ook niet bedwingen bij het zien van de kartonnen doos ‘Gratis meenemen’ Nivea-proefmonsters.

Helaas, een fikse teleurstelling.

Oké. Ik begrijp dus dat vrouwen houden van alles dat flonkert en glinstert en glimt. Maar je kunt ook te ver gaan. Zoals Nivea.

Want als er iemand de award voor slechtste reclametekst 2009 verdient, dan is het Nivea wel. Ik ken namelijk geen enkele vrouw die verlangt naar ‘haar eigen diamanten moment’. Die denkt dat ‘de rijkdom van diamant’ de dagelijkse ervaring van een douche een ‘op en top vrouwelijk gevoel’ geeft. Een vrouw die ’s morgens op staat, zich uitrekt en denkt “Gut wat heb ik zin in een diamanten momentje, gewoon even voor mezelf”. Een rubriek in de Viva, ‘Wat is jouw diamanten moment?’, waarin jonge vrouwen vertellen over hun douche-ervaringen, huwelijksaanzoeken en scherven die geluk brengen.

En dan nog het praktische aspect. Ik zie het al helemaal voor me. Dat ik lekker onder een hete douche sta, m’n rug schrob en m’n haren was. Ik zet de douche uit, vis mijn handdoek van het rekje naast de deur, en wring mijn haar uit. En dat er dan overal, overal, overal in ieder hoekje, gaatje, kiertje, putje en afvoerpijpje glitters zitten.

Kan ik na het douchen nog op m’n knieën de badkamer gaan poetsen ook.

Tweehonderd.

2009-05-13T00:21:00.002+01:00

Het is een memorabele dag in het leven van mijn weblog. Ik heb de wereld inmiddels namelijk al tweehonderd keer verveeld, vermaakt, gehinderd, aanstoot gegeven, geamuseerd, beziggehouden, entertaind, dwarsgelegen, geërgerd, lastig gevallen, en een plezier gedaan met mijn dagelijkse beslommeringen.

Zo had ik het bijvoorbeeld over porno, winkelleed, wegrestaurants, zure zult, mijn passie voor skihutmuziek, hema-ondergoed en mijn bioritme.

Daar eet ik een taartje op hoor.

DJ Isis en het verbod op huidkleurige tangaslipjes.

2009-05-08T08:39:00.002+01:00

Hoewel Bevrijdingsdag voor de meeste mensen redelijk in het water viel, weerhield dit Ellen ten Damme en DJ Isis er niet van om schaars gekleed op het podium de billen van links naar rechts te zwiepen.

Daar heb ik verder ook niet zoveel problemen mee, en de meneer voor mij die schaamteloos met zijn camera inzoomde op de ontblote lichaamsdelen van Ellen & DJ Isis al helemaal niet.

Waar ik echter wel problemen mee heb, is de huidkleurige tangaslip die DJ Isis onder haar jurk aanhad. Niks geen zwarte hotpants met netpanty, zoals Ellen ten Damme die zorgvuldig had uitgekozen. Nee, een onflatterende huidkleurige tangaslip. Wat mij betreft mogen alle huidkleurige kledingstukken per direct uit alle winkels worden gehaald, maar al helemaal het huidkleurig ondergoed. En wat mij betreft mag Isis ook best een ondergoedcoach in de arm nemen. Een soort van Dyanne Beekman, die haar voorafgaand aan een optreden waarbij ze van plan is haar jurk tot kruishoogte op te tillen, adviseert om een gezellig stringetje met polkadots aan te doen. Of een frivool onderbroekje met ruches aan de zijkant, die zo beeldig meedeinen op de maat van de muziek.

Maar alsjeblieft Isis, laat voortaan je vleeskleurige slip thuis, of verbrand deze ritueel op het podium. Als ambassadeur van de vrijheid doe je daar alle vrouwen in Nederland een groot, groot plezier mee.

Toch maar geen bestseller.

2009-04-29T11:55:00.002+01:00

Van het schrijversvak heb ik altijd al een romantisch beeld gehad. Als je een boek schrijft, sluit je jezelf maandenlang piekerend op met een typmachine in een donkerbruine studeerkamer. Een half opgerookt peukje bungelend in je linkermondhoek. Misschien fantaseerde ik mezelf ook wel eens in die rol. Met in plaats van een nicotineverslaving, een paar kilo Haribo-perzikjes. Ieder jaar een persoonlijke uitnodiging voor Het Boekenbal, waar ik de wals dans met Harry en een rode wijn wegnip met Hella.

Helaas is dit romantische beeld ernstig verstoord door de lezing van literair agent Paul Sebes. Ernstig verstoord is nog zacht uitgedrukt, eerder op de grond gesmeten, aan gruzelementen vertrapt en vervolgens vanaf de Domtoren keihard naar beneden gedonderd. Want wat blijkt, het literaire wereldje is eigenlijk niet meer dan een goed geoliede commerciële machine. Waar je als schrijver geveild wordt aan de hoogst biedende uitgeverij, als een huis op de huizenmarkt, waar je literair agent optreedt als volleerd makelaar. Waar je als auteur je brood niet verdient met je prachtige romans, maar met het verzorgen van relatiegeschenken voor de medewerkers van ABN AMRO. Waar je gedichten de achterkant van de verpakking van Hertog Jan en Omo Color sieren, in plaats van de muur van een historisch grachtenpand. Niks geen kroontjespennen en manuscripten vol inktvlekken, neen, Times New Roman, lettergrootte 12, regelafstand 1,5.

Ik ga dus toch maar geen bestseller schrijven. Meer dan ooit tevoren ligt mijn ambitie bij het schrijven van stukjes over de diepgang van de Bouquetreeks, het bakken van de perfecte brownie en de aaibaarheid van lammetjes. En later word ik gewoon leraar. Lekker degelijk.

Wonderen bestaan.

2009-04-26T21:50:00.004+01:00

Over het algemeen reis ik graag met de trein. Ik koester geen negatieve gevoelens tegenover de NS (meestal dan), ik kan lekker mensen kijken en lees nog eens een boek (momenteel: Ik ben omringd door debielen en ik voel me goed, van Stefan Nieuwenhuis, prettig boek).

Er zijn slechts twee dingen waar ik me tijdens een treinreisje flink aan kan ergeren.
Eén, als ik in de avondspits met een rammelende maag verlangend naar mijn avondeten uitkijk, en er komt iemand naast mij zitten met een heerlijk geurende zak patat speciaal. Of een Whopper, waarbij het vet langs je kin druipt als je een te grote hap neemt. Maar soit, die mensen kunnen er ook niets aan doen dat ik 's ochtends vergeet een pakje Sultana en een appel bij me te steken.

Nee, wat mij pas echt tegen de borst stuit zijn de, hoe kan het ook anders, bellende mensen. En dan heb ik het heus niet over de "Hee, ik zit nu in de trein en ik zie je over een halfuurtje"-telefoontjes. Dan heb ik het over de mensen die aan de telefoon graag uitgebreid uit de doeken doen dat Vince, hun nieuwe scharrel, na een heftige vrijpartij het liefst met een tandenstoker de schimmel onder zijn teennagels vandaan peutert, en of dat toch niet een beetje gek is. En dan die borstverkleining van Mieke, meid, wat is die opgeknapt, je herkent d'r niet meer terug. Nog een geluk trouwens, dat ik morgen nog bij de kapper terecht kan, want die dooie puntjes zijn echt zó 2008. Wist je trouwens dat de Activia deze week in de bonus is? Sinds ik dat dagelijks drink voel ik me echt een compleet ander mens.

Zulke mensen.

Gelukkig is er sindskort een wondermachientje op de markt: de Phone Jammer. Wat zou ik mezelf graag de trotse eigenaar van zo'n apparaatje noemen zeg. Met een druk op de knop verstoor je het belsignaal van de vervelende beller, die vervolgens verwonderd naar zijn toestel zal kijken, zijn schouders ophaalt en met een beetje geluk rustig de Metro gaat lezen.

De mensen die hun privé-beslommeringen toch graag in de openbaarheid willen brengen, raad ik aan een weblog te beginnen.

Samenwonen, een ver-van-mijn-bed-show.

2009-04-20T07:51:00.001+01:00

Samenwonen, misschien ligt het aan mijn leeftijd, maar het lijkt in mijn omgeving een ware hype te worden. Je hoort er niet meer bij als je op zondag niet met de verfspetters in je haar de woonboulevard afstruint op zoek naar het perfecte bankstel. Of al weken met elkaar aan het bakkeleien bent over een degelijke Billy-boekenkast, of toch liever een flexibel opbergsysteempje uit de Bestå-collectie.

Onlangs gingen vrienden van Felix en mij samenwonen, en na de onvermijdelijke ‘Dit zijn onze prachtige aubergine-kleurige muurtjes, en check ons ligbad!’-rondleiding stootten ze ons veelbetekenend aan met de woorden “Nou, en binnenkort is het jullie beurt hè.” Ik keek Felix aan, en in koor zeiden we “Hm euhh nou voorlopig niet”, waarop we een beetje ongemakkelijk begonnen te grinniken en aan onze kleren frunnikten. Ik zie het al voor me, zijn vuile sokken die constant over de vloer slingeren, dubbel zoveel afwas, bekvechten bij de bouwmarkt. Hoewel ik altijd vrolijk wordt van mijn roze en zijn blauwe tandenborstel naast elkaar op de wastafel, pas ik toch nog even. Onze housewarming is voorlopig nog even toekomstmuziek. Net als de his&hers badlakens en zoutvaatjes.

Tot die tijd laat ik lekker mijn eigen vuile sokken over de vloer slingeren. En blader ik af en toe verlekkerd de Ikea-catalogus door.

Almost famous, the sequel.

2009-04-19T16:41:00.002+01:00

Mijn prachtige Pam-je-haar-danst-foto prijkt in het nieuwste Nobiles Magazine, dat afgelopen week is uitgekomen. Blader naar pagina 6, dit kan ook digitaal, en zie daar de ‘smoelen’ van alle genomineerden.

En als u het nog niet gedaan heeft, stemmen hè. Dan ruikt u met een beetje geluk ook nog eens een paar maanden lang fris en fruitig naar Mexx.

Wat is er de laatste tijd toch veel geweldige teevee in de lucht!

2009-04-18T08:17:00.001+01:00

Voor een meisje dat haar dagen slijt met de oppervlakkige geneugten des levens, is het de laatste tijd goed toeven. Zo is X-Factor al weer een tijdje bezig, een programma waar ik boeken over vol zou kunnen pennen, al was het maar met kritische analyses van het spreekgedrag van de immer goedgebekte Stacey Rookhuizen. En Daten in het donker, het paradepaardje van Renate Verbaan, die behalve in de commercials haar neus in het programma amper laat zien. Nu is dat ook lastig, in het donker.

Maar het programma dat ik momenteel het liefst dagelijks volg, is Take me out. Vroeg ik me in eerste instantie af wat Eddy Zoëy in hemelsnaam bij RTL5 te zoeken had, het is allemaal op zijn plaats gevallen. Wat een ge-wel-dig programma.
En ik zou zo graag een keertje willen meedoen. Niet voor een date, welnee, ik ben ruimschoots voorzien. Maar gewoon, omdat ik dan weer eens een paar mooie luipaardprintjes en mijn decolleté uit de kast mag trekken. Evenals mijn roze lipgloss en blondeerkit. Er komt een jongen uit een cabine met rook en een opzwepend muziekje, net als bij de Miniplaybackshow. De jongen is ietwat gezet, weet dat perfect te verhullen met een nauwsluitend t-shirt met een zilveren tribalopdruk, en houdt zich in het dagelijks leven bezig met het verzamelen van miniatuur sportauto’s. En dan is het zover: mijn moment, my time to shine. Ik druk op de knop, en de lamp in het desk waar ik achter sta springt van blauw op rood. Eddy Zoëy komt door de studio toegesneld, maakt een goede oneliner en duwt zijn microfoon onder mijn neus: “Anne, vertel, wat brengt je tot deze keuze, is het zijn haar, zijn postuur, is-ie gewoon niet geil genoeg?” Waarop ik snel mijn roze Bubblicious in mijn verhemelte plak, en antwoord: “Ik voelde gewoon geen klik!”

Scripties voor dummies.

2009-04-17T13:12:00.002+01:00

Begin deze week viel er een belangrijke mededeling in mijn virtuele brievenbus. Ik ben namelijk ingedeeld voor het thema waarover ik heel erg graag mijn bacheloreindwerkstuk wil schrijven. De komende acht weken wordt ik geacht me serieus bezig te houden met Vloeiendheid in eerste en tweede taal. En dat terwijl ik de afgelopen drie jaar nog nooit een werkstuk op redelijk niveau getypt heb. Heus wel hier en daar een nota over een of ander boek dat ik niet gelezen had, of een onderzoeksverslagje over een onderzoek dat kant noch wal raakte, maar daarbij was mijn quasi-intelligente woordgebruik en een leuk Fokke & Sukke-plaatje op het voorblad afdoende.

Mijn schrijfstijl is niet al te serieus, totaal niet op academisch niveau en geenszins wetenschappelijk verantwoord te noemen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over ononderbouwde stellingen en oppervlakkige redeneringen. Het schrijven van mijn bachelorscriptie baart mij dan ook ernstig zorgen. Wat als ik het opeens niet meer weet, en gewoon ergens aan het einde van een alinea “Heus waar!!!” typ? Of dat ik in de inleiding schrijf dat het “helemaal mijn ding is”? Dat mijn begeleidster dan met een teleurgesteld gezicht meewarig nee schudt, en met een dikke rode stift overal stukken tekst in mijn werkstuk wegstreept. Dat ik over tien jaar mijn studiefinanciering moet terugbetalen, omdat ik alleen maar kan schrijven over gekleurde onderbroeken, chocola en roze nagellak.

Ja, ik mag me gelukkig prijzen dat ik in mijn boekenkast een verdwaald exemplaar van Een leesbare scriptie van Warna Oosterbaan terugvond. Ik heb alvast een eervolle vermelding voor haar gereserveerd in mijn voorwoord.

Ik ben gelukkig niet de enige die zingt in de badkamer.

2009-04-10T10:56:00.005+01:00

Hoewel ik Ellen DeGeneres eigenlijk niet zo heel leuk vind met d'r uitgekauwde grapjes, zijn Ellen's Bathroom Concert Series tamelijk briljant.

Met Jennifer Hudson

Mijn persoonlijke favoriet: John Mayer

Met Lily Allen

Met Pink

Fijne Paasdagen!

2009-04-08T21:24:00.004+01:00

Ik ga altijd met plezier naar de supermarkt. Quasi-geïnteresseerd verpakkingen lezen, mijn collectie receptkaarten uitbreiden (wie is er in voor een potje kwartet? “Mag ik van jou van de groentesoep, de champignonroom?”) en een beetje lonken naar de nieuwe vakkenvuller op de versafdeling.

De enige momenten dat ik de supermarkt liever mijd, zijn wanneer de feestdagen in zicht komen. Niet zo zeer vanwege de drukte, in de rij bij de kassa heb ik echt engelengeduld, maar vanwege het assortiment. Ik dacht dat de decembermaand erg was, met z’n kerstkransjes zus en z’n pepernoten zo, maar de Paasdagen overtreffen het big time.

Het begon een maand geleden al, toen de eerste zakken paaseitjes op strategische plaatsen in de winkel werden gedeponeerd. Maar nu! De hele supermarkt staat vol met vrolijke paashazen, paaseieren, paaskoekjes, paastompoezen, paasbrood, paaschocolaatjes, paasijs, paasstol, paaschocoladepasta, paasbiscuitjes, paastaart en paastoetjes. Gek hè, dat half Nederland zich nu al zorgen maakt over de te verbloemen vetlellen komende zomer.

Ik denk dat ik komend weekend maar gewoon een pak Matzes leeg schrans.

(En natuurlijk wens ik iedereen oprecht alvast een heel fijn weekend!)

Anne luistert voor u naar: We vs. Death

2009-04-08T09:17:00.001+01:00

Om te beginnen: deze band van eigen bodem is niet zo angstaanjagend als de naam doet vermoeden. Verwacht geen donker uitgedoste mensen met lakleren pakjes, kisten tot aan de knieën en fluwelen truitjes met vleermuismouwen als je deze cd oppikt bij de plaatselijke platenboer (via internet heb je daar helemaal geen last meer van). En ze hebben een trompet.

Dat gezegd te hebben, een inhoudelijke review van de nieuwe plaat, die aanstaande zaterdag officieel wordt gereleased in Tivoli de Helling. Helaas kan ik daar niet bij zijn, omdat ik op zondagochtend eieren moet het beschilderen tijdens de paasbrunch in het ouderlijk huis. Maar mocht u de mogelijkheid hebben, dan is de cd-presentatie van ‘A Black House, A Coloured Home’ denk ik wel een aanrader.

Het album is via de speakers op mijn kamer wat minder overtuigend dan ik gehoopt had, maar desalniettemin het beluisteren waard. Liefhebbers van het post-rockgenre – vraag mij niet om uitleg want daar ben ik niet zo goed in, maar je moet het beestje toch een naampje geven – zullen de plaat zeker waarderen. Op de momenten dat je een zangstem zou verwachten, word je meegevoerd door trompettonen. Dit wordt wel afgewisseld met hier en daar een riedeltje zang, wat ervoor zorgt dat het geheel niet te eentonig wordt. Hoewel ik het vorige album, ‘We too are concerned/We are too concerned’ beter vind, is dit een waardig opvolger.

Een leuk luisterplaatje voor zo nu en dan, met name het nummer ‘Black map’ vind ik errrg goed. Maar ik zou vooral willen aanraden We vs. Death een keertje live te gaan bewonderen, want er is niks beter dan een niet geheel onappetijtelijke jongeman die op het podium de mooiste tonen uit zijn trompet blaast, begeleid door het nodige gitaargebulder. En ik denk dat ik wat dat betreft na vier keer wel recht van spreken heb.

Klinkt het raar als ik zeg dat ik een sucker ben voor mannen die weten hoe hun trompet te bespelen?

Opeens heb je het.

2009-04-06T22:46:00.008+01:00

Je wordt geen culinair recensent. Waarom niet? Omdat je je dan tot je vijfenzestigste (en met een beetje pech zelfs tot je zevenenzestigste) moet uitlaten over wat er allemaal niet goed gaat in de keukens van Neerlands' mooiste (en minder mooie) restaurants. Je beroep maken van klagen over eten lijkt me zo uitzichtloos, nooit meer eens met je verstand op nul genieten van een bordje pasta met drab. Zit u ook aan de buis gekluisterd voor Mijn tent is top?

Je wordt geen discourse-analyticus. Waarom niet? Omdat het analyseren van transcripten het meest geestdodende werkje is dat er bestaat. Om nog maar niet te spreken van het transcriberen van video- en audio-opnamen. Nog drie dagen en ik ben er voor de rest van mijn leven vanaf. Hoop ik dan.

Je wordt geen X-Factorkandidaat. Waarom niet? Omdat je dan iedere vrijdagavond tegen de grafkop van Stacey Rookhuizen moet aankijken, wiens vocubulaire uit niet meer dan de woorden 'sexy' en 'top' lijkt te bestaan. En dat terwijl ze haar mond dept met een Kleenex, om het kwijlen bij een optreden van de zoveelste mannelijke 'ster in de dop' tegen te gaan. Zit u ook aan de buis gekluisterd voor X Factor?

Ik zal er eens over nadenken wat ik voortaan in de vriendenboekjes van mijn naasten zal noteren bij de vraag "Wat wil je later worden?"

Laat die lente maar komen.

2009-04-01T22:42:00.007+01:00

Nou lieve mensen: ik ben er he-le-maal klaar voor! De lente. Zag ik vorige week al hele kuddes lammetjes door de wei huppelen, gisteren heb ik mijn eerste terrasje van 2009 gepakt, én mijn eerste witbiertje van 2009 gedronken (want dat hoort er toch een beetje bij). Ik heb met zonder jas door de stad gefietst, in de Domtuin in het zonnetje een boekje gelezen toen ik moest wachten op een afspraak (elitaaairrr), nog even en ik maak koprollen en radslagen door een met madeliefjes bezaaid grasveld. Mijn bikini heb ik afgestoft, en de eerste kriebels om dat witte lillende zwembandje dat alleen ik zie (heus) er toch nog even af te trainen voor de zomer beginnen te komen. De krokussen bloeien, vrijdag staat een voorjaarsschoonmaak (ik heb laatst een cursusje burgerlijkheid gedaan) voor mijn kamer gepland, en de eerste zak paaseitjes is tot op de bodem leeg.

Ik had alleen even één klein dingetje over het hoofd gezien wat die lente betreft. Maar dat bedacht ik pas toen ik vanmiddag met dikke tranende ogen en een loopneus op de fiets zat.

Met je laptop in de trein - over acute faalangst.

2009-03-26T23:02:00.005+01:00

Toen ik 'vroeger' (toen de paarden nog veulens waren) nog dagelijks met de trein van het gehucht dat Den Helder heet in alle windstreken (behalve in noordelijke richting, dat is lastig) reisde, was ik altijd een beetje jaloers op al die gesjeesde heren en dames die met hun laptop op schoot in de trein zaten te werken. Waarschijnlijk zaten ze gewoon Patience te spelen, of Mahjong, maar toch, het zag er blits uit.

Dus toen ik twee maandjes geleden mijn nieuwe laptop aanschafte, zat ik me al te verkneukelen over het idee dat ik er binnenkort ook zo bij zou zitten in de trein. Niks geen kapotgelezen Metro-krantje meer doorbladeren, of gedachtenloos naar de voorbijgaande weilanden staren. Nee, quasi-intelligent in een rap tempo letters produceren in een Word-bestandje. En, okeehee, af en toe een potje Patience, omdat het zo leuk is als al die kaartjes naar beneden vallen als je hebt gewonnen.

Vanmiddag zat ik in de trein naar mijn ouders toe, bepakt en bezakt, uitgedost met mijn dierbare laptopje. In de volle overtuiging om na al mijn tentamens weer eens even een flinke hoeveelheid blogs uit mijn mouw te schudden. Net toen ik de rits van mijn tas wilde open doen, ging er iemand naast me zitten. Een meneer, middelbare leeftijd, aktetas en een gesmeerde krentenbol in een boterhamzakje. Terwijl ik hem met een schuin oog in de gaten hield, hield hij mijn beeldscherm met een schuin oog in de gaten. Toen kon ik het dus niet meer. Hij zou ieder moment op kunnen staan, en me keihard in mijn gezicht uit lachen om mijn Patience-kunsten. Of tegen de mevrouw aan de andere kan van het gangpad fluisteren dat ik er echt niets van bakte met mijn schrijfkunsten.

Dus heb ik hem maar weer dichtgeklapt, opgeborgen en ben ik de halfvergane Pers gaan lezen. De Sudokus waren zelfs al gemaakt.

Anne luistert voor u naar: Agua de Annique

2009-03-22T11:10:00.005+01:00

Vroeger, toen ik nog op de middelbare school zat en me hulde in wijde gekleurde skatebroeken, kettingen met spikes en zwarte gothictruitjes met wijde mouwen (gelukkig hebben we de foto's nog), ging ik door een periode waarin ik cd's kocht van Within Temptation, After Forever en Tristania. Ook de band The Gathering kon ik wel waarderen, luistert u bijvoorbeeld eens naar dit nummer.

Deze week werd ik gewezen op het album dat de voormalig leadzangeres van The Gathering, Anneke van Giersbergen, heeft uitgebracht met haar nieuwe band Agua de Annique. Een album dat momenteel veel beter in mijn straatje past, wat een juweeltje! Anneke van Giersbergen heeft namelijk een stem die garant staat voor instant kippenvel. Deze komt dan ook heel goed naar voren in de pure, minimale akoestische liedjes die op het album staan.

Het album, Pure Air, bevat een groot aantal covers van bekende en minder bekende artiesten. Denk bijvoorbeeld aan een cover van The Blower's Daughter (Damien Rice, erg geslaagd!), Ironic (Alanis Morissette) en What's The Reason (Silkstone). Ook heeft ze op het album samengewerkt met een aantal muzikale talentjes van Nederlandse bodem, zoals Silkstone (waar zijn die trouwens gebleven?) leadzanger Niels Geusebroek, Marike Jager en Sharon den Adel van Within Temptation. En vraagt u zich al tijden af welk nummer u hoort in de parapluutjesreclame van RVS Verzekeringen? Ook dit nummer is terug te vinden op de plaat van Agua de Annique.

Gaat dit dus luisteren lieve mensen, en in mijn geval, hopelijk binnenkort live bewonderen!

De klaagzang die toch geen klaagzang was.

2009-03-16T23:43:00.004+01:00

Tot vanmidddag 18.00h speelde ik met het idee om eens een behoorlijke klaagzang over mijn betreurenswaardige maandag het internet op te gooien. Want normaal gesproken ben ik eigenlijk niet zo van de ellenlange klaagzangen over hoe naar ik het wel niet heb, meestal ben ik een beetje van het relativeren met de kindjes in Afrika enzo. Maar om u toch even bij te praten:

De wind besloot een hoeveelheid zand mijn ogen in te blazen die niet onderdoet voor de zandbak van mijn buurjongetje, en toen ik in mijn ogen probeerde te wrijven terwijl de tranen in dikke mascaradruppels over mijn wangen biggelden, verloor ik mijn linker contactlens. Nu denkt u vast "Ach, dat overleef je wel", maar dat is best dubieus als je met je -8 nog een paar kilometer naar huis moet fietsen.
Vervolgens belde ik naar de opticien om met spoed een nieuwe linkerlens te bestellen. De opticien dacht dat het misschien wel een goed idee was om direct mijn ogen opnieuw op te meten. Dan zou ik wel pas donderdag terecht kunnen, en dan moest ik minstens een dag mijn lenzen gedragen hebben. Ik geloof dat ik toen iets in de telefoon grmblde, waarop hij zenuwachtig lachte "Oja."

Maar mijn intense kuthumeur (want ja echt: zo heb ik ze niet vaak) verdween als sneeuw voor de zon toen ik om 18.07h een mailtje kreeg toegestuurd over het hertentamen waarvoor ik vorige week een aantal dagen volledig afgesloten van de buitenwereld heb geleefd. Mijn inspanning is rijkelijk beloond, en met niet zomaar een cijfer. Met een 8,8 welteverstaan! Een acht! Komma! Acht! Voor een student die vrij goed in het hokje een-zes-is-toch-een-voldoende past, is dat heul heul heul hoog.

Dus eigenlijk heb ik de rest van de avond alleen maar rondjes door de kamer gedanst terwijl ik luidkeels verschrikkelijke Madonna-krakers zong. En paaseitjes gegeten, als beloning.

Het gelukzalige effect van roze nagellak.

2009-03-14T23:20:00.003+01:00

Sommige mensen hebben op zaterdagochtend tijd om flierefluitend in het zonnetje naar het Utrechtse stadshart te fietsen. Op zo'n zaterdagochtend dat de eerste lentestraaltjes zon door de wolken heen piepen, het kwik zachtjes aan begint met stijgen, en de schapen hoogzwanger door de weide strompelen.

Wat ik dan niet snap, is dat die mensen vervolgens hun fiets in de eerste de beste fietsenstalling bij Hoog Catharijne kwakken, en met een strontchagrijnig gezicht voor de deur van een grote elektronicazaak gaan staan wachten tot de deuren open gaan. Op zo'n zaterdagochtend heb je namelijk niets beters te doen dan bozig met je defecte navigatiesysteem door de lucht te zwaaien naar een nietsvermoedende informatiebaliemedewerkster die je helaas niet verder kan helpen.

Maar gelukkig had ik vanochtend mijn nageltjes felroze gelakt, om mijn werkdag met een stralende glimlach door te komen. Als de lente niet naar mij toe komt, dan kom ik wel naar de lente toe.

Almost famous.

2009-03-12T21:40:00.003+01:00

Er liggen nog net geen paparazzi in mijn achtertuin (want die heb ik niet), er hangen geen doorgedraaide stalkers aan mijn balkon en ook mijn handtekening wordt nog niet gevraagd op straat. Maarrrr voor de liefhebbers: mijn Nobilesinterviewtje (inclusief wijze uitspraken) staat onlijn. En die handtekeningen, daar kan altijd over gepraat worden natuurlijk.

Anne luistert voor u naar: Margot & The Nuclear So And So's.

2009-03-12T18:40:00.002+01:00

Als een band een plaat uitbrengt met daarop nummers die titels dragen als ‘Holy Cow!’, ‘Hello, Vagina’ en ‘Real Naked Girls’, dan is het waarschijnlijk wel een band naar mijn hart. Ik heb namelijk een zwak voor vunzige liedteksten, kan ik ook niets aan doen.

Gelukkig voor de tere zieltjes onder ons valt het hartstikke mee met het vunzigheidsgehalte van deze liedjes. Je hoeft geen opzwepende ruige rockkanonnades van dikke bebaarde mannen die in zweterige kroegjes optreden te verwachten. Wat je wel mag verwachten zijn lekkere luisterliedjes, die misschien niet een bijzonder nieuw pad inslaan in de indiepopmuziek, maar die wel zeerrrr prettig in het gehoor liggen. Want ze gebruiken bijvoorbeeld mondharmonica’s en gekke trommelgeluidjes en mooie pianoarrangementjes, en de zanger heeft zo’n heerlijke ‘kom mij morgenochtend maar wakker zingen terwijl je zachtjes over m’n hoofd aait’-stem.

En als je als band dan ook nog een site hebt als deze, dan verdien je best een plaatsje in mijn leukebandjesvanditmoment-top tien. Want die heb ik ja.

Er zijn van die dingen die ik nóóit zal begrijpen.

2009-03-10T09:45:00.002+01:00

Glimmende leggings bijvoorbeeld. Dat schijnt het he-le-maal te zijn op dit moment. Metallic is het nieuwe zwart. Of zoiets. Het is net als met de hotpants van de jaren tachtig en negentig, deze trend is niet voor iedereen weggelegd. Prima dat ze de graatmagere meisjes van X-Factor er in hijsen, maar als ik vanaf mijn stekje op mijn werk over Hoog Catharijne uitkijk zie ik ook de meest kwabbelende dames voorbij waggelen in dergelijke uitrekbare kledingstukken. The bigger, the better, monteer Big girls, you are beautiful eronder en Mika had er zijn clip op kunnen nemen. Hoe kan een zichzelf respecterend mens zo'n legging uit de kast trekken, hem aantrekken en in de spiegel te kijken zonder te denken "Mennnn ik zie er uit als een worst in een te strak velletje"?

Ik denk dat ik maar geen carrière bij een modemagazine moet ambiëren.

Bah, wat een enooorme anti-climax.

2009-03-06T00:37:00.004+01:00

Ik zat er helemaal klaar voor vanavond: de finale van Wie is de Mol. Tentamen achter de rug, gordijnen dicht en Uitzendinggemist.nl op vol volume. In de volle overtuiging dat ik vandaag de ontknoping zou kunnen meemaken, en eindelijk weer kan slapen 's nachts.

Maar nee! De ontknoping is pas volgende week, bastards. Nóg een week langer rode vlekken in mijn nek en complottheorieën die mijn hoofd op hol brengen. Gelukkig hebben ze al wel een tipje van de sluier opgelicht: de winnaar is in ieder geval Viviënne. Daar ben ik blij om, anders was ik helemáál gedesillusioneerd geweest.

Jon van Eerd is de mol, wat ik je brom. En zo niet dan trakteer ik iedereen die het wél goed had op paaseitjes.

Even een Little Britain-lachmomentje voor tussendoor.

2009-03-04T23:00:00.002+01:00

Omdat dit filmpje opdook in de collegesheets voor het bloody tentamen dat ik morgen heb..

Een kapster die zwijgt.

2009-03-03T23:18:00.003+01:00

Vanmorgen besloot ik mijn haar maar weer eens te laten kortwieken. Dat was ook wel nodig, de laatste keer dat ik in de kappersstoel zat kon ik me niet meer helder voor de geest halen. Niet dat ik op wonderbaarlijke wijze spullen kwijtraakte en ze tijdens het haren wassen weer terug vond hoor, of dat er vogelnestjes in mijn haar zaten. Maar kort haar zit gewoon fijner op je hoofd.

Afijn, ik had me alweer helemaal mentaal voorbereid op een ochtendje babbelen over koetjes en kalfjes toen ik de kapsalon binnenkwam. Want hoewel ik graag met onbekenden keuvel over het weer en over hoe de plantjes erbij staan, bij de kapper vindt toch wel de meest extreme vorm van small talk plaats. Ik denk ook stiekem dat er op de kappersschool naast lessen over watergolven, permanenten en laagjes snijden, ook lessen communiceren voor gevorderden worden verzorgd. En om eerlijk te zijn, ik zou dat best willen doceren.

Maar de kapster die vanochtend mijn wilde manen temde was zwijgzaam! Zwijgzaam dames en heren, ze vroeg alleen hoe ik het geknipt wilde hebben en af en toe of ik mijn hoofd naar voren of naar achter wilde bewegen. Ik moet zeggen dat het een bijzondere gewaarwording was, maar zeker geen negatieve. Lekker rustig. Kan ik tenminste de gesprekken van degene naast mij volgen. Dat is ook veel leuker.

Goedemorgen deze morgen.

2009-03-02T16:41:00.006+01:00

Al een week lang wordt de prachtwijk waar ik woon geteisterd door een aantal mannen. Vorige week werden we op woensdagochtend bruut om acht uur uit ons bed gedenderd door een kabaal van jewelste. "Misschien zijn de buren aan het verhuizen," zei ik terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef. Maarja, wie gaat er nu om acht uur 's ochtends al inhumaan met een boormachine tekeer?

Het waren niet de buren (gelukkig), het was de buitenschilder. Onze flats worden van buiten opgekalefaterd met een likje verf hier en daar, wat opzich ook geen overbodige luxe is. Schilderen op vier hoog gaat natuurlijk niet zo makkelijk, dus moesten er 's ochtends vroeg flink wat stellages geïnstalleerd worden aan ons flatgebouwtje. Compleet met mannen die over het dak stampen alsof ze de tijd van hun leven hebben en metalen kabels die piepend en knarsend door een katrol worden getrokken.

Maar eigenlijk is het verder hartstikke gezellig hoor, want als ik 's ochtends de deur uit ga maken ze altijd even een praatje. Over het weer, of over koffie uit thermoskannen. En als ik mazzel heb word ik zelfs nog even nagefloten. Mijn muzikale kennis van het Nederlandstalige genre is ook weer helemaal up to date. Zo goed zelfs dat ik fluitend op de fiets naar de stad toe rijd, me halverwege afvraag wat ik eigenlijk aan het fluiten ben, en er dan achter kom dat het dit is.

Het is af en toe net of ik er een paar nieuwe huisgenoten bij heb, alleen af en toe zijn ze iets té amicaal. Bijvoorbeeld als ik onder de douche vandaan kom, mijn kamerdeur dichtdoe, mijn roze handdoek van me af laat glijden en een silhouet achter mijn luxaflex zie. Een silhouet met een kwast in zijn handen. Een typisch gevalletje van "Ieks!"

Met een beetje dank aan Jiskefet.

Anne luistert voor u naar: The Reindeer Section.

2009-02-28T00:57:00.002+01:00

De oorsprong van mooie nummers is grofweg te verdelen in drie categorieën: (1) nare, ernstige gebeurtenissen, (2) kalverliefdes en (3) complete laveloosheid ten gevolge van allerhande verdovende middelen.

Dit laatste is ook een beetje van toepassing op The Reindeer Section; een bandje dat in 2001 is ontstaan tijdens een verschrikkelijk dronken bui van Snow Patrol frontman Gary Lightbody. Hij schreef een album en nam dit op met niet de minste namen uit de indiepopindustrie. Er volgde nog een album. Bandleden van o.a. Belle & Sebastian, Arab Strap, Idlewild en Mogwai werkten mee aan de twee juweeltjes van albums.

Als dit al sinds 2001 bestaat, waarom heb ik het dan nooit eerder ontdekt? Waarom heeft nooit iemand mij op mijn schouder getikt, me een cd in m’n handen gedrukt en gezegd “Luisteren, kreng.”? Waarom waagde ik mij in plaats van aan deze albums aan het laatste album van Snow Patrol (tranentrekkend, en dat waren geen tranen van vreugde)? Wist ik het maar, want als doorgewinterde zieligeliedjes-fanaat doen deze albums mij deugd.

Mocht je ook graag op de bank wegkwijnen met een reep Milkachocolade en een riedeltje mooi singer-songwritergeluk, dan is dit zeker het beluisteren waard. Ook als je week in de knieën wordt van de stem van Gary Lightbody trouwens.
Luister vooral naar: ‘Where I fall’, ‘You are my joy’ (dit nummer zal een beetje Grey’s Anatomy-kijker ook niet onbekend voorkomen) en ‘Fire bell’.

And the nominees are...

2009-02-26T15:09:00.002+01:00

Het begon allemaal op een regenachtige woensdag in begin februari. Een mailtje, of ik mee wilde doen aan de Nobiles Blogwedstrijd 2009. Dat besloot ik te doen, en afgelopen donderdag kreeg ik te horen dat ik genomineerd ben in de categorie 'Best geschreven weblog'! Een welkome verrassing tussen het leren van tentamens en het roze lakken van mijn nagels door.

Vanaf vandaag is het mogelijk om te stemmen, het liefst natuurlijk op mij. Het lovende jurycommentaar (waarvoor dank! en bescheiden trots) mag er wezen:

"Geestig en herkenbaar. Geen ellenlange epistels, maar kort en bondig je punt maken. Het gros van de bloggers heeft dat nog niet onder de knie. Anne wel!"

Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik net een vreugdedansje heb gemaakt door mijn kamer. Wellicht zien jullie de komende weken een aantal bussen met mijn hoofd erop door het land toeren en verschijnen er billboards met mijn stralende glimlach langs de A2. De wedstrijd is officieel begonnen!

En jullie stem voor mij maakt de blogs van mijn concurrentie er niet minder leuk op:
Floor
Rian

Ik word slapend rijk.

2009-02-25T20:01:00.003+01:00

Sinds een paar weken heb ik een oppasadresje bij mij in de buurt. Voor één keer in de week, zo nu en dan ’s avonds en verder iedere woensdag van drie tot zeven. Gewoon om wat extra centjes te verdienen, voor als mijn Grote Berlijn Avontuur (waarover hopelijk begin maart meer spannende details!) in oktober doorgaat.

De eerste avond hield ik mijn hart vast, want hoewel ik wel een en ander gewend ben op nanny-gebied, is het met ieder kindje toch maar weer de vraag hoe ze op je reageren. Of ze niet de muren vol smeren met hun eigen poep, snottebellen aan je nieuwe spijkerbroek afvegen en met knikkers door de kamer gooien. Maar mevrouw van drie jaar poetste haar tandjes, deed nog een plas en klom in haar bed. “Ik ga nu slapen hè, kom je straks nog even kijken?” Pri-ma-de-bi-ma. Waarop ze keurig de hele avond door sliep en geen kik meer gaf.

Vandaag was dan de grote dag, want ze moest voor het eerst de hele middag met mij doorbrengen. Voor mij is dat niet zo’n probleem, je houdt mij uren bezig met een paar kleuren Play-doh en een deegroller. Voor haar was dat gelukkig ook geen enkel probleem, en we hebben ons dan ook kostelijk vermaakt met talloze Jip en Janneke verhaaltjes (met als ultieme favoriet: Jip met de staart…briljant!), Elektro (ik wist niet eens dat dat nog bestond!) en verstoppertje spelen (hoewel ze dat zo spannend vond dat ze spontaan in haar broek plaste).

Als klap op de vuurpijl dineerden we ook nog samen. En aangezien ik kinderen gewend ben die het liefst plat met hun handen in de worteltjespuree slaan en doperwtjes met handen vol tegelijk tegen het behang aan te smijten, was dat ook nog een spannend momentje. Maar ze at alle pasta op, inclusief de paprika. En paprika was toch echt iets dat ik zelfs als peuter met plezier flink uitgekauwd in het gezicht van mijn moeder spoog.

Er zouden meer van zulke voorbeeldige kinderen verwekt moeten worden.

Hello Sunshine!

2009-02-23T23:00:00.004+01:00

Ik heb wel eens van die dagen dat ik ontzettend de behoefte voel iets te doen dat heel erg cliché is. Gelukkig heeft Felix dat ook. Daarom besloten we gisterenavond uit eten te gaan, gevolgd door een bioscoopbezoekje.

Ons beperkte studentenbudget laat het helaas niet toe om luxe te dineren in een driesterrenrestaurant, en aangezien we niet zo'n trek hadden in de standaard Italiaanse, Mexicaanse of Spaanse hap, gooiden we het eens over een andere boeg: Ethiopisch.

Ethiopisch Restaurant Sunshine is een restaurant naar mijn hart; een on-mo-ge-lijk interieur, shabby tafelkleedjes en enorme hoeveelheden heerlijk eten. Bij binnenkomst kijk je recht in de neongroene kerstlichtjes, en de rest van de muur is bezaaid met allerlei Ethiopisch aandoende posters, kunstwerken, folders en flyers. Een echte Afrikaanse big mama in de keuken, die haar gasten de meest heerlijke gerechten voorschotelt. En het beste van alles: je mag met je handen eten! Al het eten wordt geserveerd op grote 'pannenkoeken', waar je stukjes vanaf moet scheuren om je eten mee naar binnen te schuiven. De Ethiopische honingwijn is ook een echte aanrader, zeker omdat deze wordt geserveerd 'in een traditioneel glaasje', dat meer weg heeft van een karaf dan van een glaasje.

Toen wij afrekenden vroeg onze gastheer "Hebben jullie lekker gegeten?", en toen wij bevestigende knikten en over onze volle buiken streken, grijnste hij en zei "Wel lekker doorvertellen hè!" Dus bij deze.

De strapless beha.

2009-02-18T16:56:00.002+01:00

Over damesleed gesproken , gut wat heeft het een hoop voeten in de aarde om een enigszins comfortabele strapless beha op de kop te tikken. En dan ook nog een betaalbare, want ik ga natuurlijk niet elke dag van de week spinazie en vissticks eten hè.

Daar sta je dan bij de Hunkemöller met je goeie gedrag en je cup, eh, cup tja. Want dat verschilt bij mij nog al eens. Of misschien niet bij mij, maar bij de winkels. De verkoopster, type middelbare leeftijd, roze poedel en geborduurde kussentjes op de bank, dacht aan een C75, of misschien een D70, “maar toch ook niet veel meer”. Dus ik het pashokje in met een C75 en een D70 aan de arm. En voor ik goed en wel de sluiting vast had, en de helft van mijn weelderige voorgevel nog over de beha heen klotste, priemde het hoofd van de verkoopster, laten we haar vandaag Pricilla noemen, al tussen de gordijntjes door: “En hoe zit-tie mevrouw?”. Ik stamelde iets over krapjes en te strak, waarop Pricilla in plat Utrechts antwoordde dat ik even voorover moest bukken en mijn büste in positie moest fatsoeneren. Na enig pas-en-meet-werk met verschillende maten liep ik oververhit (want mán wat is het vermoeiend om vijftig keer een beha los en vast te doen en heen en weer te springen in je pashokje om te checken of hij wel blijft zitten) en twintig euro lichter, maar voldaan, de winkel weer uit.

Dan denk je dat je alles gehad hebt met zo’n strapless beha. Mooi niet, het hele pashokjesfiasco is uitgevonden om je te waarschuwen nooit, maar dan ook nóóit zo’n geval aan te schaffen en hier een avond in rond te lopen. Want je denkt echt de hele avond dat je je beha vergeten bent, dat je lieftallige borsten over je jurk heen vallen en dat je die beha constant drie kilometer de lucht in moet sjorren om alles enigszins op z’n plaats te houden. Eigenlijk heb je als vrouw dus maar twee opties. a) Je koopt geen jurken, shirtjes en hemdjes meer waar je geen beha met bandjes onder aan kunt trekken, of b) Je laat je zelf op het moment van dragen vollopen met alcoholische versnaperingen. Dan denk je er gewoon niet meer aan.

Pfuu het is weer zo'n moment om te verzuchten: "Was ik maar een man."

Een echt leuk gala.

2009-02-16T23:48:00.003+01:00

Vroeger op de basisschool was er ieder jaar een kerstgala. Alle stoelen en tafeltjes in de klas werden in een grote kring gezet, en om vijf uur ’s avonds verscheen je in je zondagse kleren op school, alwaar je knakworstjes met augurk op een spiesje en hardgekookte eieren met een groen randje voorgeschoteld kreeg.

Op de middelbare school werd het er al niet veel beter op. In mijn hometown Den Helder kocht ik aan de arm van mijn moeder een prachtige galajurk. Zo’n glimmende, met roosjes aan de bovenkant. A-pe-trots was ik er op. Tot op het gala bleek dat ieder zestienjarig meisje een dergelijk gewaad in de kast had hangen.

Toen ik dit jaar te horen kreeg dat ik acte de présence moest geven op het gala van Awater, stond het angstzweet wel even in mijn bilnaad.

Maar dit was dus een echt leuk gala. Meisjes met hoge kapsels, blaren op je voeten van zes uur paraderen op pumps, een coverband, oncharmant en ordinair bier tanken in je galajurk, joviaal doen met onbekenden, een promking en -queen, polonaise (en lieve mensen, ik loop nóóit, maar dan ook echt nóóit de polonaise), om vijf uur 's nachts naar huis zwalken, en ik had zelfs een date!

Er zouden meer gelegenheden moeten zijn waarbij je een mooie jurk aan mag en dansen kan tot je er bij neer valt.

Een bioritme waar je u tegen zegt.

2009-02-10T14:55:00.001+01:00

Man, man, man wat trok ik wit weg toen ik twee weken geleden mijn rooster voor dit blok op mijn computerscherm zag verschijnen. Niet alleen heb ik na weken van tutorials met slechts twee contacturen in de week opeens weer volop college, maar ik moet zelfs twee ochtenden in de week om negen uur beginnen.

Nu vraagt u zich vast af waar ik mij druk over maak. Nou. Negen uur. N.E.G.E.N.U.U.R. U moet weten dat ik zo iemand ben die de wekker minstens een uur voordat ik uit bed moet laat rinkelen, en vervolgens zo’n tien keer de snooze-knop indruk. Ik ben zo iemand die voor negen uur nooit met het juiste been uit bed stapt. Ik steek veelvuldig mijn middelvinger op naar mensen die mij in de ochtend hinderen als ik probeer op mijn stalen barrel de Utrechtse fietspaden te trotseren. Ik kom op vrije dagen mijn bed niet uit voor elf uur, en eigenlijk ook niet voor twaalf uur. Ik verwonder me dagelijks over het feit dat ik op de middelbare school zes jaar lang dagelijks al om half acht op de fiets stapte, om om half negen op school te kunnen zijn. Klaas Vaak is mijn beste vriend. En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn voorliefde voor roze flanellen pyjama’s en grote grijze joggingbroeken.

O jij bent er zo één.

Ik vind dus dat ik best een schouderklopje verdien. Het is me tot nu toe toch al een welgetelde drie keer gelukt om (a) niet door de wekker van half acht heen te slapen, (b) geen mensen van hun fiets af te schoppen bij het stoplicht en (c) bijzonder aanspreekbaar te zijn tijdens mijn colleges tussen negen en elf uur ’s ochtends. Maar als iemand dan om elf uur mijn koffie om stoot..oef.

Wie is de mol, dl. I

2009-02-08T12:07:00.002+01:00

Raar maar waar: 'Wie is de mol?' is al een week of vijf bezig, en ik heb er nog nul, nada, noppes over geschreven. En dat terwijl ik ook al vijf weken aan de buis gekluisterd ben. Ik zeg belangrijke afspraken af, zie overal complottheorieën en hou Felix uit zijn slaap met gemurmel over topito's en vrijstellingen.
Compleet met zoutjes die ik naar de teevee kan gooien als Sebastiaan Labrie weer eens iets stoms doet, schakel ik om half negen in. Hij mag dan wel een beetje geld laten verdwijnen en notitieboekjes stelen, maar hoe lekker hij ook is, hij is niet de mol hè mensen. Dat is namelijk Jon. Denk ik dan.

Maar het zou ook Anniek kunnen zijn. Of Dennis. Of..nouja ik kijk volgende week donderdag wel weer.

Over galajurken.

2009-02-06T23:59:00.003+01:00

Er zijn een paar dingen in het leven van een vrouw die niet altijd mee zitten. Puttend uit mijn eindeloze onprettige vrouw-eigen ervaringen denk ik aan vastzittende hakken tussen stoeptegels, putdeksels en trambanen. Zichtbaar doorlekken. Het kopen van een spijkerbroek. Dagen stress door een vergeten pil. Pluizig haar dat nog met geen pot vaseline te temmen is. De tampons die uit je tas rollen als je die laat vallen in de tram. Om nog maar niet te spreken van knellende beha's, striae, cellulitis en lillende zwembandjes.

Gelukkig zijn er ook dagen dat het wél goed gaat. Zoals vandaag, toen ik slaagde voor de perfecte galajurk, voor een schamel bedrag van vijfendertig hele euro's. Wat een héérlijk leven heb ik toch.

Jeugdsentiment.

2009-01-20T11:54:00.005+01:00

Vroeger zat ik aan de buis gekluisterd op zaterdagochtend. Telekidstijd. Eerst ging ik zwemmen met papa, en na het zwemmen mocht ik altijd cornflakes met melk in plaats van een boterham met pindakaas. Dan ging ik douchen, en terwijl papa en mama nog even verder sliepen zat ik 's ochtends met open mond naar Carlo en Irene te staren.

Vroeger keek ik ook altijd naar Villa Achterwerk. Villa Achterwerk zendt de allerbeste kinderseries uit. Neem bijvoorbeeld Madelief, waarvan ik de omnibus van Guus Kuijer heb verslonden. Of Taarten van Abel. Rembo & Rembo. En Zaai. Allemaal van die geweldige VPRO-programma's. En wat nog veel fijner is, is dat Villa Achterwerk tegenwoordig op zondagochtend marathons houdt. Zo zat ik afgelopen weekend twee uur lang naar Polleke te kijken, een serie van 'ver na mijn tijd', maar zo ontzettend leuk. Aanstaande zondag zendt Villa Achterwerk een Willemspark-marathon uit...ik vrees dat er zondagochtend weinig uit mijn handen zal komen.

Maak jezelf blij, vreet een zak Haribo Perziken leeg.

2009-01-19T22:51:00.003+01:00

Of een Milkareep met biscuit.
Of een zak Bugles.
Of twee ons gezouten pistachenootjes.
Of een pot Ben&Jerry's Chunky Monkey.
Of een reep pure Euroshopper chocolade.
Of zak casavekroepoek.
Of een pizza.
Of een Quarterpounder menu met twee bakjes fritesaus.
Of zelfgemaakte muffins van Dr. Oetker.
Of chocolate chip cookies.
Of een sundae-ijsje.
Of toastjes met boursin.
Of een tosti.

Of gewoon een appel.

Nog een paar dagen essays produceren en dan mag ik op dieet en naar de sportschool.

Ik heb trouwens ook uit pure verveling een Albert Heijn-account aangemaakt. Daar kun je met andere huisvrouwen heftig bediscussiëren of je nu beter versgemalen zeezout kunt gebruiken, of toch liever ouderwets Nezo uit een strooibus. En hoe je het best je aangekoekte oven kunt schoonmaken (een schaaltje water met een opengesneden citroen in de warme oven zetten).
Je kunt ook je eigen succesrecepten aan het grote publiek tentoonstellen. Dat is dan wel weer leuk.

Vlaamsche mannen.

2009-01-18T00:44:00.006+01:00

Al tijden heb ik een zwak voor mannen met een Vlaams accent. 's Nachts droom ik stiekem over mannen die me diep in de ogen kijken en zeggen "Ik zie u graag." en vervolgens iets brommen over goesting. Ze nemen me mee naar willekeurige Belgische dorpjes, waar we ons tegoed doen aan kilo's Belgische chocolade.

Eén van de mannen waar ik graag over droom is Wim Helsen. Daar kan de arme man verder ook niets aan doen.

Eén van de programma's die ik op mijn vrije zaterdagavond dan ook met plezier heb geconsumeerd is QI. U weet wel, dat programma waarin Arthur Japin met het geleerde gezicht dat hij zo graag op zet zijn toeschouwers verblijdt met allerhande feitjes met betrekking tot alledaagse dingen zoals slapen, eten en seks. Vaste sidekick is Thomas van Luyn, en doorgaans worden zij vergezeld door een drietal medespelers. Vanavond waren dit Sara Kroos, Dolf Jansen en, tja, Wim Helsen. Eigenlijk vind ik QI helemaal niet zo leuk. Dat komt vooral door Arthur Japin. Waarover ik later nog wel eens wat schrijf, want Arthur en ik go waaaay back. Maar vanavond dus wel. Komt door Wim.

Sara Kroos bracht de avond vooral giebelend als een schoolmeisje om Wim Helsen door. Vrouwen zijn ook allemaal hetzelfde.

U kunt deze wonderbaarlijke aflevering hier terugzien.

Andrea Dorfman.

2009-01-14T14:58:00.005+01:00

Andrea Dorfman is een filmmaakster uit Canada. Ze maakt lieve, leuke filmpjes. Met lieve, leuke kindertjes en schattige gekleurde huisjes. Over verliefd zijn, over fietsen en over bloemetjes. Perfect om een saaie, in het teken van studie-ontwijkend gedrag staande woensdagmiddagen mee door te komen.

Love That Boy

Koud hè.

2009-01-13T00:47:00.007+01:00

Eindelijk was het weer eens zover, half Nederland kon de Friese doorlopers onder het stof vandaan halen en al pirouetjes huppelend over de Nederlandse sloten heen manoeuvreren. Of als een volleerd schaatser met de handen op de rug en op ingevette Noren een toertocht van veertig kilometer maken. De rest van Nederland sprong in de auto om de toch al met file bevolkte wegen naar Slochteren, Ammerstol of Kontermansbrug af te leggen, om daar alsnog de schaatsen om te binden voor een schaatsavontuur van formaat.

Ook ik heb me even op de kunstschaatsen gewaagd en al wankelend een paar rondjes geschaatst over natuurijs. Op geleende schaatsen weliswaar, want mijn laatste eigen paar schaatsen stamt uit de tijd dat ik met mijn poezelige voetjes nog in een maatje zesendertig paste. En dat is toch al gauw zo'n jaar of tien geleden.

Hoewel ik me kostelijk vermaakt heb, met name op de momenten dat ik onder een bruggetje door moest schaatsen en me niet realiseerde dat het dan wel handig is om even flink door de knieën te gaan en het hoofd te buigen, ben ik blij dat het weer een beetje dooit. Kan ik tenminste weer normaal fietsen.

Wat ik vandaag heb geleerd van Het Groot Dictee.

2008-12-18T00:14:00.005+01:00

Ik studeer inmiddels drie jaar Nederlandse Taal & Cultuur, maar tot mijn grote schaamte heb ik nog nooit meegedaan aan Het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Wel genoten van Philip Freriks' zwoele voorleesstem en de prachtige woorden, maar nooit echt meegeschreven.

Dit jaar moest ik er echt aan geloven, en ik moet zeggen dat ik me met mijn 34 fout kranig geweerd heb. Schouderklopjes alom.

De hoogtepunten van dit jaar: rabelaisachtig, schapuliermedaille, eldorado, blingbling, ecclesiastische, eschatologische en pernicieuze. En Philip Freriks.

Een moment op de ondergoedafdeling van de Hema.

2008-12-18T00:03:00.006+01:00

"Chaaant"

Een vrouw schalt de naam van haar vriendin luidkeels door de Hema. Ze krijgt geen gehoor en raakt lichtelijk geirriteerd.

"Chahaantiii!"

Ergens tussen de herenondermode kijkt een andere vrouw geërgerd op.

"Jaaha wat is er nou?"

De eerste vrouw zwaait een felroze exemplaar van Hema's naadloze damesboxershorts door de lucht.

"Zou je hier niet in gaan zweten?"

"Ja, wel in je bilnaad ja. Dan zie je zo'n natte streep
zitten."

De vrouw gooit de roze onderbroek terug in het rek en pakt een paar zwarte strings uit een ander schap.

"Ik koop wel gewoon deze. Neem jij die onderbroeken voor pa mee?"

Jaaaaa! Ja! Ja! Ja!

2008-12-04T18:37:00.002+01:00

En vanwaar dit enthousiasme?

Vanaf januari wordt 'Wie is de Mol?' weer uitgezonden! Dit heeft onder andere tot gevolg dat ik weer drie maanden lang complottheorieën mag bedenken, een nacht voor de uitzending van spanning niet kan slapen en plots voor iedere situatie het perfecte gespreksonderwerp paraat heb. Kortom; het leven krijgt weer zin.

De kandidaten zijn ook al bekend, en ze zijn leuk! Een hoog 'Kent u deze nog nog nog' gehalte, maar ach, iedere enigzins uitgerangeerde BN'er verdient een PR-boost toch? Rick Engelkes doet ook mee, en ik verdenk dokter Simon er nu al van de Mol te zijn. Was het maar vast januari.

Wat is er toch met Do gebeurd?

2008-12-04T13:57:00.003+01:00

De eens zo buurmeisjesachtige perfecte schoondochter heeft zich in de kerstfolder van Hunkemöller ontpopt tot ware strakgetrokken, adem-inhoudende opblaaspop. En dan staat het kerstnummer van de Playboy ook nog eens bol van guitige naaktfoto’s.

Eeuwig zonde.

Dingen die ik nog over Bløf wilde zeggen.

2008-11-27T13:10:00.001+01:00

Ik wist eigenlijk al dat ze geweldig zijn, maar hun concert afgelopen donderdag heeft dat nog maar eens bevestigd. Huilebalk die ik er ben stond ik met vochtige ogen mee te deinen op de herfstachtige nummers van hun laatste plaat Oktober, en oerhollander die ik er ben zong ik de longen uit mijn lijf tijdens de welbekende Bløf-krakers als Alles is liefde, Dansen aan zee en Harder dan ik hebben kan.

Maar het allermooiste was de toegift. De tweede toegift welteverstaan. Toen kwam Pascal met alleen zijn akoestische gitaar en zonder versterking voor op het podium staan en bracht Een manier om thuis te komen ten gehore. Voor even betoverde hij de hele zaal van Watt, en was het er muisstil.

Dus als iemand mij voor Sinterklaas een duetje met Pascal Jakobsen cadeau doet, ben ik bijzonder gelukkig.

Winterdipje.

2008-11-25T22:58:00.002+01:00

Vrieskou, ijzel, rode neuzen, gladheid, wintertijd, papieren zakdoekjes, donker, zout strooien, loopneus, vitamine C-tabletjes, droge plekjes, dikke truien, koude handen, hagel, dikke ogen, uitglijden, handschoenen, winterjassen, traanogen, centrale verwarming, gesprongen lippen, en sneeuw.

Maak mij maar wakker als de terrassen weer open gaan.

Jahoorrrr...weer een huisvrouwenkwaaltje opgelost.

2008-11-22T12:14:00.003+01:00

Op een of andere manier begeeft de centrale verwarming het bij mij altijd op momenten dat het buiten begint te sneeuwen, en wanneer kruiken en dikke dekens niet meer helpen om jezelf op te warmen. En het leukste van al die kou is misschien nog wel dat ik er van die heerlijke ruwe, droge handjes van krijg. Maar niet gevreesd, voor zowel de kou als de droge handjes heb ik de perfecte oplossing bedacht! Appeltaart bakken!

In het deeg van mijn fameuze appeltaart gaat namelijk een flinke ons roomboter, die toch een ruim kwartier gekneed moet worden met suiker en zelfrijzend bakmeel. Met als gevolg dat het kneden van basterdsuiker niet onder doet voor een goeie scrubbeurt, en de roomboter je handjes weer poezelig zacht maak.

En om op te warmen kun je dan het beste gewoon een uurtje likkebaardend door het ruitje van de oven staren.

Harder Better Faster Stronger - The Serial!

2008-11-19T16:33:00.002+01:00

Skills!

Mijn geheime relatie met Erwin Kroll.

2008-11-17T17:26:00.001+01:00

Een vriendin van mij heeft een relatie waar ze liever niet over praat. Aangezien ze later niet als grijs oud vrouwtje met 80 katten opgescheept wil zitten heeft ze haar heil elders gezocht. Ze heeft nu een vriend die Giovanni heet. Vanzelfsprekend heeft hij een goddelijk lichaam en een bruingebronsde torso. Hij woont in Italië, hij is van adel en z'n ouders zijn steenrijk. Ze hebben elkaar alleen nog nooit ontmoet.

Ik heb ook geheime relatie, maar dan wel op z'n oerhollands. Ik wijk niet af van mijn roots. Erwin Kroll is mijn rots in de branding, mijn steun en toeverlaat, mijn honingbijtje. En sinds vorige week hebben we een nieuwe afspraak. We hebben namelijk afgesproken dat elke keer als ik naar buiten ga, het gaat stortregenen. En dan niet zo'n beetje ook, maar gewoon echt lekker veel en hard. Zodat m'n mascara zich in dikke druppels op m'n kin verzamelt en m'n haar als een pannenkoek op m'n hoofd ligt. Dat vindt hij namelijk sexy. Héél sexy.

Driewerf hoera voor de RTL-programmering!

2008-11-03T22:33:00.004+01:00

Hete aardappels.
Een designer in dienst en dan nog in een draak van een gewaad weten te verschijnen.
Angst voor paarden.
Rode neuzen bij het nuttigen van teveel alcohol.
Een regelrechte bubbelverslaving.
Niet kunnen golfen en ter compensatie voor €850,00 aan oerlelijke golfkleding kopen.
Er op je achttiende uit zien als een uitgerangeerde dame van lichte zeden.

Echte Gooische Meisjes.
Ach ze kunnen het ook niet helpen.
Money can't buy everything.

Op fietse.

2008-10-21T17:13:00.001+01:00

Het voordeel van een relatie is dat je altijd iemand in de buurt hebt om de cha-cha-cha mee te dansen, om een potje dammen van te winnen, om romantisch mee hand in hand door Parijse straatjes te struinen, om tegenaan te praten als je iets spannends hebt beleefd, om tweestemmig mee te zingen of om gillend naast te zitten in de achtbaan.

En er is nog iets dat je alleen maar met z’n tweeën kunt doen.

Op een tandem fietsen.

Felix en ik koesterden al lange tijd de wens om eens een fiets te delen. Afgelopen weekend huurden mijn ouders een huisje in het o zo pittoreske Hellendoorn (voor wie niet goed heeft opgelet tijdens topografie in groep 7: dat ligt in de buurt van Nijverdal, Almelo, Raalte, etc.) en deed de kans zich eindelijk voor: er werden tandems verhuurd!

En dat heb ik geweten. Achterop de tandem zitten is al een hele belevenis; naast het feit dat je totaal niet kunt zien wat er voor je gebeurt omdat er iemand voor je neus zit, maak je bij elke bocht een krampachtige beweging naar links of naar rechts, maar omdat het achterste stuur vast zit gebeurt er he-le-maal niets. Met als gevolg een vergroeide ruggenwervel en twee verkrampte bovenarmen.
Nog zoiets leuks van een tandem: als je stopt met trappen, kan de ander gewoon doortrappen, waardoor je met twee blauwe schenen van de fiets afrolt.

Maar het spannendste onderdeel van onze tandemtocht was toch wel het moment dat ik voorop stapte. Iets dat ik beter niet had kunnen doen, aangezien ik al niet op een gewone fiets kan fietsen met iemand achterop, en sowieso een enorme brokkenpiloot ben. Al wiebelend, slingerend (en gierend van het lachen) bracht ik niet alleen onze eigen levens, maar ook dat van onze tegenliggers in gevaar. En dat alleen nog maar op een weg zonder bochten.

Kortom: volgende keer spring ik gewoon weer lekker ouderwets op de bagagedrager.

Everyday Minerals.

2008-10-16T22:22:00.004+01:00

Hiep hoi! Naast mijn bestelling bij Nonpareil Boutique, heb ik vorige week ook nog een bestelling geplaatst bij Everyday Minerals. Die is vandaag binnengekomen en ik ben er hééél erg mee in mijn nopjes. Ik had foundation-, blusher-, en concealersamples besteld, en daarnaast nog een oogschaduw en een lippenbalsem. De lippenbalsem is echt superfijn, heel zacht en blijft heel lang zitten, en de oogschaduw is WONDERFUL! Heel veel glittertjes, heel zacht en heel veel pigment!

Wie zoet is krijgt lekkers.

2008-10-16T21:54:00.007+01:00

Ik dacht en hoopte dat het bij strijken bleef, maar nee, ik heb weer een nieuwe hobby gevonden. Een echte huisvrouwenhobby. Ik zal jullie niet vervelen met 'Wat is de allerbeste allesreiniger' (Ajax) en opinies in die richting, het is namelijk veel en veel en veel en veel beter.

Ten eerste zorgt het voor een bijzonder aangename geur in huis.
Ten tweede zorgt het voor goedgevulde magen.
Ten derde zorgt het voor blijde gezichten.

Ik ben een cake aan het bakken. En wát voor één! Kruidcake lieve mensen! En het ruikt hier zó lekker dat ik spontaan zin krijg in alles dat met winter, warme chocolademelk, fleecedekentjes, open haarden, pantoffels, kerstliedjes en zwarte piet te maken heeft.

Sinterklaas kapoentje.

2008-10-16T14:36:00.002+01:00

Het is nog láng geen Sinterklaasavond (nee echt niet, ookal liggen de pepernoten en marsepein al sinds het einde van de zomervakantie in de supermarkt), en ik heb gisterenavond ook niet braaf mijn schoen gezet en er een liedje bij gezongen.

Maar toch stond mijn schoen vanochtend bij de open haard met een cadeautje erin.

Dat belooft nog wat voor 5 december!

Gratis, en daar hou ik van.

2008-10-14T23:35:00.003+01:00

Want ik ben ben en blijf een Nederlander hè.

En ik lust graag thee.

Postpakketjes poeder.

2008-10-14T16:24:00.026+01:00

Hiep hoi! Ik hou van postpakketjes, zeker als ik weer eens een bestelling heb gedaan van fancy make-upjes en er ligt een prachtig bruin USPS First Class International pakketje braaf in mijn brievenbus te wachten. Vorige week maandag heb ik een paar frutsels besteld bij Nonpareil Boutique, en gisteren had ik mijn bestelling al binnen! En om jullie in mijn vreugde te laten delen een paar fotootjes en swatches.

NYX Eyeshadow Trio in Sahara/Suede Chocolate

NYX Eyeshadow Trio in Hippie Chic

De oogschaduws zijn supermooi, heel erg fijn om aan te brengen (alleen niet met het sponsje dat erbij zit, liever met m'n vingers of met een kwast). Ze zijn niet zo poederig, maar gewoon lekker zacht en crèmig (heel fijn voor ons lensdragers..bij een flinke windvlaag zit niet de helft van je oogschaduw onder je lenzen), en ze hebben véél pigment.

NYX Glitter Liner in Purple

Beetje saaie eyeliner, eigenlijk gewoon doorzichtige eyeliner vloeistof met paarse glittertjes. Ik had gehoopt dat de vloeistof zelf ook paars zou zijn, maar helaas pindakaas! Valt niet echt op op je ogen.

NYX Round Lipstick in Watermelon

Mooie lipstick! Ik ben er nog niet uit of de kleur helemaal bij mij past, maar hij is lekker zacht en smeerbaar, blijft goed zitten en heeft net als de oogschaduws veel pigment.

Swatches..

En om het af te sluiten nog een opgemaakt oog:

Gebruikte producten:

Miss Sporty oogpotlood in het zwart
NYX Eyeshadow Trio in Hippie Chic
Exceptionnel de Chanel mascara

Ik ga zéker weten binnenkort nog een buslading make-upjes van Nonpareil Boutique bestellen, met name NYX producten, want ik vind ze héééél fijn.

Volgende keer in het leven van Anne: een wat minder meisjesachtig stukje.

Herfstblues.

2008-10-08T23:14:00.004+01:00

Ja lieve mensen, de herfst is zo'n drie weken geleden officieel begonnen, en dat merk je. Sinds twee weken siert een potje Extra Weerstand mijn nachtkastje en een paar dagen geleden heb ik voor de grap de verwarming maar eens laten loeien omdat ik aan het klappertanden was als een bezetene. En wat hoort er nog meer bij die herfstblues? Juist, extreme vormen van studie-ontwijkend gedrag, met als gevolg hele seizoenen Grey's Anatomy achter elkaar kijken onder het genot van een kopje thee en koekjes een revival van mijn blog, en een prach-ti-ge lay-out. Al zeg ik het zelf dan hè.

Meisjemeisje.

2008-10-08T22:24:00.003+01:00

Ik kan er niet meer aan ontsnappen en ik kan er niet meer onderuit. Ik heb een make-upverslaving. Naast het feit dat ik alleen al een oogschaduwverzameling van minstens 20 kleuren heb, en een nagellakverzameling van 15 tintjes (om nog maar niet de spreken van de rest make-uptroep die in mijn kamer rondslingert), check ik dagelijks zo'n twee à drie beautywebsites, en bestel ik minstens één keer in de twee weken nieuwe beautyproducten op internet. "Want de dollarkoersen zijn zo gunstig." Ook de plaatselijke drogisten en parfumeriezaken zijn niet veilig als ik in de stad rondbanjer.

Dus terwijl bank na bank failliet gaat, en de financiële wereld langzaam instort, geef ik mijn spaarcentjes gewoon uit. Hoef ik me daar ook gelijk geen zorgen meer over maken.

Klaas van der Eerden: officieel goedgekeurd.

2008-10-07T20:55:00.003+01:00

Al een paar maanden geleden gaf ik vriendjelief voor zijn verjaardag twee kaartjes voor de reprise van de nieuwste show van Klaas van der Eerden: Wortels. Lief als Felix is, wilde hij graag met mij naar de voorstelling toe, en afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zo ver: in het kleine maar fijne Isala Theater stond Klaas op de planken. En hoewel ik van te voren niet zulke hele positieve berichten had gehoord over eerdere shows, heb ik me bij deze voorstelling echt kostelijk vermaakt. Ik heb in tijden niet van plezier de blauwe plekken op mijn dijen gekletst! Maar waar ik eigenlijk het meest om heb gelachen tijdens zijn voorstelling, was de inzet van de lachende Elmo-pop. Nu zie ik uw wenkbrauwen verbaasd de lucht in schieten, dus even wat illustratief materiaal..

Héél makkelijk eigenlijk, maar het is Klaas ruimschoots vergeven!

Shaun the Sheep!

2008-10-02T22:40:00.004+01:00

Was ik voorheen een Totally Spice-verslaafd, er is nu iets nieuws op tv dat mijn leven een beetje verrijkt. Namelijk: Shaun the Sheep! En dat is me toch een potje leuk, het beste kinderprogramma in tijden. Zeker op Nickelodeon, wat ik verder eigenlijk een hele vervelende zender vind. Van de makers van Wallace en Gromit, wat eigenlijk al genoeg moet zeggen over de kwaliteit van de serie. En mocht je na deze lofzang inderdaad besluiten een poging tot kijken te wagen, let dan vooral op het kleine schaapje Timmy. Hartjes!

Bon bon bon Iver.

2008-10-02T22:16:00.006+01:00

Hiephoi! Het is weer tijd voor studie-ontwijkend gedrag, nieuwe muziekjes en leuke concertjes in het vooruitzicht. En om deze heuglijke tijd eens goed in te luiden, laat ik jullie graag kennismaken met de nieuwste aanwinst in mijn lijstje met muzikale voorkeuren. Sinds vanmiddag ben ik namelijk helemaal verliefd op Bon Iver, die prima past in het rijtje folksy singer-songwriters a la Sufjan Stevens, The Decemberists en City en Colour. En terwijl jullie dan naarstig zijn album 'For Emma, Forever Ago' downloaden aanschaffen, ga ik al kwijlend wegkwijnen bij zijn prachtige liedjes.

En dan van de week naar de winkel hollen om toch maar de nieuwe Blof te kopen.

De dolgelukkige huisvrouw.

2008-09-22T16:08:00.004+01:00

De was hang ik altijd op met een glimlach, de keukenvloer boen ik fluitend en ook stofzuigen doe ik al dansend door de kamer. Maar er is één huishoudelijk klusje waar ik tot voor kort echt een godsgeklaagde hekel aan had.

Strijken.

Wellicht iets dat ik heb overgehouden aan een half jaar lang overhemden en broekplooien strijken voor de vader van mijn gastgezinnetje in Londen. Sinds ik op kamers woon heb ik nog nooit iets gestreken, gewoon uit protest. En als je iets netjes uithangt na het wassen kan het er best mee door. Heus waar.

Mijn moeder daarentegen strijkt zelfs zakdoeken en washandjes. En ik vrees dat er een dag komt dat ik dat ook doe. Sinds een week ben ik namelijk de trotste eigenaar van een prachtig Tefal strijkijzer. En met een grijns op mijn gezicht strijk ik nu de mooiste plooien in mijn broeken en hangen mijn bloesjes tevreden gladgestreken in de kast.

Tot slot nog een tip: gebruik op Google nóóit de zoekterm "huisvrouw".

Spanning.

2008-09-02T20:29:00.005+01:00

Toen ik als negentienjarige piepjonge eerstejaars begon met studeren was dat heel spannend. Tien kleuren stront, een introductiekamp en de eerste onvoldoende later voelde ik me een echte student; ik had nieuwe vrienden gemaakt met vreemde mensen (waarvan sommige vriendschappen ontstonden door conversaties als "Wat heb jij een leuke broek aan", "Dankje!"), een dropping gehad met een theedoek fungerend als blinddoek op m'n hoofd in de engste plaats van het land Alphen a/d Rijn, en de eerste discussie met een tien keer zo slimme docent achter de rug.

Tijdens onze introductiedagen kwam een goedgebekt meisje ons vertellen dat ze derdejaars Nederlands was, en tevens voorzitter van de studievereniging. Als eerstejaars dacht ik dat wanneer ik straks ook zo'n derdejaars zou zijn, ik het allemaal wel zou weten. Omdat ik dan al bijna afgestudeerd zou zijn. Enzo. Niets is minder waar, waarschijnlijk ben ik nog niet eens op de helft. En op de helft waarvan? Geen idee.

Vanmiddag 13.00. Ik stond voor een groep van zeventig eerstejaars die mij verwachtingsvol aankeek toen ik de PowerPoint-presentatie aanzette die ik gisterenavond in elkaar had geflanst.

Toen ik als derdejaars begon als voorzitter van onze studievereniging was dat heel spannend.

Ik vrees grote vrezen.

2008-07-17T00:08:00.004+01:00

Sinds 1 juli heb ik een grote vrees. Ik heb sindsdien mijn huis op donderdag- en zaterdagavond dan ook niet durven verlaten om me te vermaken in een kroeg, bar, discotheek, dancing, poppodium, skihut (sowieso niet), club, café of iets soortgelijks.

Kan iemand mij vertellen of alles sinds het rookverbod in de horeca niet ontzettend stinkt naar bier, zweet en scheten?

Werchter!

2008-07-11T22:35:00.006+01:00

Even lekker resumeren..

Ik hou, net als KT Tunstall overigens, ontzettend van Dixie-toiletten. En met mij nog vele anderen, wat wel te zien was aan de hoeveelheid drollen die bij voorkeur óp de bril werd gedeponeerd. Of in de heren-plaszuil. Het lijkt me zo lastig mikken, that's all.
Ik ben verliefd op de zanger van The Hives. Niet vanwege zijn blonde lokken, zijn overenthousiaste geklets tussen de liedjes door, of zijn immer wijd-opengesperde ogen. Neen, vanwege zijn naam. Hij heet namelijk Pelle Almqvist. Wie wil daar nou niet mee trouwen?
Naast mijn oprechte liefde voor Pelle, zou ik er ook bepaald geen problemen mee hebben als Tom van Editors morgen bij mij aanbelt voor een kopje suiker. Hoewel, morgen moet ik werken. Beter overmorgen dan.
Ik heb nog nooit zo lekker gedoucht als maandag, na vier dagen rondbanjeren met een walm van deo, zweet, bier, ongezond eten en blubber om me heen. Hulde aan vochtig toiletpapier en wassen-zonder-water-handgel!
Moby mag op mijn verjaardagsfeestje komen en dan zijn platenspeler meenemen.
Inklaptandenborstels en superabsorberende reishanddoeken zijn de bom. Met je wang tegen een busruit aangeplakt zitten in een overvolle bus met een veel te zware rugzak op je rug zeer zeker niet.
Het idee van een broodje kaas met mayonaise en tomaat stond mij in eerste instantie niet zo aan, maar MAN wat is dat lekker!
Mijn matje bedacht in de nacht van donderdag op vrijdag dat het best heel leuk zou zijn om gewoon voor de grap leeg te lopen. En omdat ik dat ook een hele goeie grap vond, deed hij het vrijdag-, zaterdag-, en zondagnacht ook.
De poffertjes, frietjes, taco's, pizzapunten, Luikse wafels, pasta, hamburgers en loempia's gingen er zéér gemakkelijk in! Ik durfde me alleen nog niet te wagen aan smoskes en boulets. Want wtf zijn dat?
Duffy is met recht een dom blondje.
Iets dat wat mij betreft algemeen mag worden ingevoerd: Kriek net zo duur als een gewoon biertje.

Ja kortom; het was ge-wel-dig.

Ik heb het nu toch echt eventjes gehad met die Max Havelaar.

2008-06-22T00:08:00.006+01:00

Uit protest drink ik momenteel liters groene thee met citroen. Nog twee dagen en dan raak ik dat boek voorlopig niet meer aan.

Ik moet zeggen dat ik het wel een beetje meer ben gaan waarderen hoor. Legde ik het boek vorig jaar nog in een vlaag van opstandigheid opzij, dit jaar heb ik heel hard mijn best gedaan me er doorheen te worstelen (ik moet dat vak Moderne Letterkunde toch een keer halen). Belangrijkste conclusie: dit boek is niet aan mij besteed, ik viel zowaar zelfs een uur in slaap met het boek op mijn hoofd. Maar ik snap nu wel het perspectief. En de manier waarop een auteur zo subliem tig verhaallijnen verweeft. Dat dan weer wel.

Observaties.

2008-06-20T10:33:00.003+01:00

Ik volg momenteel NT2, een vak over didactiek bij het onderwijzen van het Nederlands als tweede taal. Een leerzaam vak, niet alleen wat betreft kennis over het vakgebied NT2, maar ook voor mijzelf aangezien ik er nu definitief achter ben gekomen dat ik er niet onderuit kan: ik wil het onderwijs in.
Voor dit vak moeten we 15 lesuren observeren, wat wil zeggen dat je bij verschillende lessen aan anderstaligen bestudeert hoe de docent het beoefenen van de verschillende taalvaardigheden aanpakt. En natuurlijk hoe dit wordt opgepakt bij de cursisten.
Afgelopen woensdag zat ik samen met studiegenootje L. bij een twee-uur-durende les B1 (d.w.z. "Kan de belangrijkste punten begrijpen uit duidelijke standaardteksten over vertrouwde zaken die regelmatig voorkomen op het werk, op school en in de vrije tijd. Kan zich redden in de meeste situaties die kunnen optreden tijdens het reizen in gebieden waar de betreffende taal wordt gesproken. Kan een eenvoudige lopende tekst produceren over onderwerpen die vertrouwd of die van persoonlijk belang zijn. Kan een beschrijving geven van ervaringen en gebeurtenissen, dromen, verwachtingen en ambities en kan kort redenen en verklaringen geven voor meningen en plannen."). Een lang les, waarin veel lees- en spreekvaardigheid werd geoefend.
In de pauze stonden wij enigzins in roes bij de koffie-automaat.

Het enige dat wij observeerden was Pablo.

Waar ik mij de laatste tijd zoal mee bezighoud.

2008-06-17T22:06:00.003+01:00

Om te voorkomen dat wanneer ik als grijze oma die haar dagen verslijt met het bespieden van de buren van achter de geraniums aan mijn kleinkinderen vertel "dat oma tot op maandag 26 mei 2008 een weblog bijhield", bedacht ik mij dat het wel weer eens leuk zou zijn eens wat tekstuele uitspattingen te produceren. Ik was namelijk alweer bijna vergeten dat ik het hier juist zo mooi had opgeleukt. Ik was sowieso alweer bijna vergeten dat ik ook nog wel eens tijd had om een tekstje uit mijn virtuele pen te toveren.

Ik ben voorzitter geworden van mijn geliefde studievereniging Awater. Dat houdt in dat ik vanaf volgend jaar moet zorgen dat mijn make-up elke dag goed zit, en ook nooit meer met mijn hak vast mag komen te zitten in een van de vele kuiltjes die de Utrechtse straten kennen. Ik ben namelijk 'het gezicht naar de buitenwereld'. En ik praat ook in termen van constitutieborrels, algemene ledenvergaderingen en allerhande afkortingen van verenigingen en instanties waarvan ik zelf niet eens weet wat ze precies inhouden.
Ik ga verhuizen van het krocht der krochten waar ik nu bivakkeer naar een prachtige etage die ik ga delen met twee lieve vriendinnetjes die daar al wonen. Iets dat ook nog eens een bijzonder goede uitwerking gaat hebben op mijn uithoudingsvermogen, aangezien ik dan vier hoog (ja dat leest u goed) woon. Kijk volgend jaar dus niet gek op als mijn beenspieren zijn verdriedubbeld.
Tussendoor probeer ik vijf boeken tegelijk te lezen, en doorgrond ik gedichten van Paul van Ostaijen, Adriaan Roland Holst (bah!), Judith Herzberg en nog 162 anderen. Dit alles ter voorbereiding van mijn mondelinge tentamen 'Geschiedenis van de moderne letterkunde'. Moet kunnen. Ik doe het wel met liefde hoor, want in tegenstelling tot vorig jaar (toen ik voor dit mondeling zo'n betreurenswaardig cijfer haalde dat ik het niet eens meer mocht herkansen, en de hele zomervakantie uit protest alles dat ook maar iets met literatuur te maken had uit de weg ging) ben ik dit jaar een beetje verliefd op mijn docent. Ik heb namelijk een zwak voor Vlaamse mannen.

Weten jullie dat ook weer. Volgende week dinsdag ben ik trouwens jarig. Daar heb ik alleen helemaal geen tijd voor.

Ik stel het wereldwijde web weer eens flink teleur.

2008-05-26T13:14:00.002+01:00

Maar ik heb het echt heel druk gehad hoor, heus waar.

Heee heee beebie, OEH AH, I wanna noooohohohoho if joe bie mai gurl, zwiere zwaaie kontje draaie.

2008-05-12T22:23:00.002+01:00

Of: mijn antipathie jegens après-ski.

Ik was nog nooit een après-ski-georiënteerde discotheek binnengestapt. Het had geen specifieke reden, het was gewoon vanzelfsprekend. Misschien omdat het toch enigzins merkwaardig aanvoelt om in een land met een gematigd zeeklimaat te gaan stampen op gedrochten van liederen. Misschien omdat ik iets beters te doen had.
Hoe dan ook, onder het motto "Je moet alles een keer gedaan hebben", en met in mijn achterhoofd het idee dat je niet over iets kunt oordelen dat je nog nooit hebt meegemaakt, bevond ik mij vorig weekend in de plaatselijke skihut van Renesse, Zeeland. Het was de eerste, en gelijk de laatste keer.

Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel lelijke mensen bij elkaar hoofd-schouders-knieën-teen zien doen. Lelijke mensen moeten sowieso geen hoofd-schouders-knieën-teen doen, en zeker niet in groepsverband. Knappe mensen trouwens ook niet.
Hoe meer ik dronk, hoe meer ik de behoefte voelde mezelf op te sluiten in het toilet met twee van die grote gele oordoppen in mijn oren. Al was het maar om de muziek op een afstand te houden; covers van toch al niet zulke geweldige (Nederlandse) nummers die je nog niet aan je dove oudtante laat horen. Het idee dat je dan later op de avond ook niet met een olijk gezicht mee hoeft hossen in de polonaise op de nieuwe Jan Smit is een prettige bijkomstigheid.

Het enige positieve punt aan deze ervaring is dat ik de evolutieleer opnieuw bewezen heb gezien. Wij homo sapiens stammen toch écht af van de apen.

Hasta la vista.

2008-05-01T11:20:00.004+01:00

Ik ga even een weekendje chillen met die billen in Zeeland, dus helaas zullen jullie het na deze blogstilte van anderhalve week nog een weekendje zonder me moeten doen. Tot die tijd moeten jullie maar heel vaak de nieuwe JvT beluisteren, die is namelijk erg vet. Dan beloof ik jullie na dit weekend weer te verblijden met mijn ontzettend spannende belevenissen. Ik zal aan jullie denken als ik een kratje bier achterover sla in Centerparcs.

Ondergekwijld.

2008-04-20T16:35:00.004+01:00

De spetters druipen van het beeldscherm en mijn toetsenbord werkt nog maar moeizaam. De oorzaak hiervan? Heeft u de line-up van Rock Werchter dan nog niet gezien? Nee? Dan moet u toch echt even hier kijken. En het leukst van alles is het feit dat ik sinds vandaag de trotse eigenaar ben van een ticket voor dit nu al meest fenomenale event van 2008. Dus ga ik begin juli lekker verder kwijlen bij

KT Tunstall
The Kooks
Chemical Brothers
Neil Young
Zita Swoon
Editors
Kings Of Leon
Radiohead
Roisin Murphy
Justice
Underworld
EN MEERRR!

Hihi.

Even een momentje van WTF?!

2008-04-16T09:52:00.001+01:00

Zit je rustig te leren over organisationele communicatie in de maatschappelijke praktijk, lees je opeens dit.

"Foucault ziet een parallel tussen de opkomst van de formele organisatie en het gewennen aan gewoonten en disciplines van het menselijk lichaam. Door het verdringen van specifieke genitale seksualiteit en het toelaten en aanmoedigen van uitingen van anaal erotisch gedrag in gesublimeerde vorm, institutionaliseert deze controle in feite een verandering van richting van seksuele energie(in Freudiaanse termen). Deze sublimatie heeft veel energie geleverd voor de ontwikkeling van de industriële samenleving. De bureaucratische organisatievorm is zo een mechanistische maar tevens anale organisatievorm. Werknemers met anale karaktertrekken functioneren hier het beste. Historisch gezien is de anale gerichtheid de belangrijkste vorm van onderdrukte seksualiteit die de aard van een organisatie bepaalt. Echter we zien binnen organisaties ook verdrongen genitale seksualiteit: workaholics, agressief steekspel."

Temptation, mijn aars!

2008-04-15T08:49:00.004+01:00

U heeft hem vast al gezien tijdens het reclameblok gisteren tijdens Julia's Tango op Net5 (of een andere keer, dat kan natuurlijk ook), de reclame voor het nieuwe Magnum-ijsje. Eva Longoria, 'die ene uit Desperate Housewives' prijst met getuitte lipjes het nieuwe pakje boter op een stokje aan. En zoals dat gaat met pakjes boter op een stokje, ik ben de eerste die erbij is om het te proeven. Dus betaalde ik keurig twee euro twintig (ik herhaal: twee euro twintig! voor een ijsje op een stokje! dat is vijf gulden!) en nam blij als een kind het ijsje mee naar mijn kamer om het daar rustig op te peuzelen.

Maar helaas, de teleurstelling was groot...just your general ijsje op een stokje met chocola aan de buitenkant en nootjes aan de binnenkant. Dat die nootjes dan uit het zuidwesten van een noord-oost tropisch eiland komen zal me echt aan mijn zitvlees oxideren, ze blijven toch alleen maar tussen mijn tanden zitten.

Het enige leuke aan dit hele ijsje is dat hij in een doosje zit. Dat dan weer wel. Maar voor twee euro meer koopt u een hele grote pot Strawberry Cheesecake IJs van de Albert Heijn, en dat maakt véééél gelukkiger.

Het is weer zover.

2008-04-11T22:58:00.003+01:00

Jawellll, tentamentijd. Tijd voor een nieuw kek achtergrondkleurtje. Roze! (had u vast nog niet opgemerkt) En nieuwe liederen in de zijlijn. En andere spannende dingen maar dat ga ik nu ook allemaal niet voorkauwen. Want gelukkig lijd ik niet aan studie-ontwijkendgedrag. Wel kan ik me nu weer met een gerust hart terugtrekken in mijn sociaal isolement en alleen nog maar tompoezen eten.

(Ik kan trouwens wel melden dat onze immens interessante paper met als titel 'Metafooranalyse naar de interne communicatie binnen Media Markt Utrecht' in het postvak van onze docent ligt. De presentatie is ook achter de rug. Nooit geweten dat je zoveel onzin in één onvoorbereide spreekbeurt kunt gooien, en dan achteraf nog te horen kan krijgen dat "het heel helder en duidelijk was". Opeens heb je het.)

Waarheden.

2008-04-08T23:09:00.002+01:00

Dingen die de tandarts je zoal kan mededelen in tien minuten tijd.

2008-04-08T14:50:00.002+01:00

Gisteren voelde ik met mijn tong een naar scherp randje aan de zijkant van mijn kies, dus vanmiddag moest ik naar de tandarts. Nu ben ik niet het type dat met klamme zweethandjes en klotsende oksels in de wachtkamer zit en eenmaal in de stoel de vingerkootjes van de tandarts weet te bewerken met mijn voortanden, maar ik ga toch liever punniken. Of de Fancy lezen.
Mijn tandarts is een lieve Chinese/Koreaanse/zoietsachtige man die meeneuriet met top40-muziek terwijl hij naar hartelust boort en zaagt, en vandaag was het niet anders. Mijn vulling moest er namelijk even uitgeboord worden en dan zou die kies een nieuwe vulling krijgen.

En ach, nu je er toch bent. De laatste controlefoto die we hebben gemaakt dateert uit 1997, kunnen we gelijk wel even een nieuwe maken.

Ja ik zie daar toch duidelijk je verstandskiezen zitten, die zul je binnenkort wel gaan voelen.

Misschien komen ze wel op een normale manier door hoor, dat zou kunnen, dat kan ik je nu nog niet precies zeggen. Maar ik acht de kans vrij klein, dus dan zullen we ter zijner tijd een afspraakje moeten maken met de kaakchirurg.

Die verwijdert ze dan even. Jaja.

Waarop hij weer vrolijk verder neuriede en mij een prettige dag toewenste.

Zoveel liefde en blijheid.

2008-04-07T22:37:00.003+01:00

Ik voel me momenteel intens gelukkig. En dat komt allemaal door Wouter. Nu hoor ik u denken, "Hee jouw vriendje heet toch helemaal geen Wouter?" Daar heeft u helemaal gelijk in, en hoewel mijn vriendje een grote bijdrage heeft geleverd aan mijn gelukzalige dag (door mij te verrassen met concertkaartjes, hulde en hartjes!), was het toch echt Wouter die al de ganse dag een glimlach op mijn gezicht tovert.

Gisterenavond stond ik namelijk met een rosébiertje in de hand keihard te swingen in de Rotown. Wouter trad daar namelijk op, samen met zijn band (bij deze trouwens ook mijn lof en liefde voor de band!). Dat optreden was met recht het leukste optreden van 2008 so far, en 2008 leek al zo'n geweldig concertjaar te worden! Naast de nummers van zijn cd, die overigens live nog tien keer zo goed zijn als op de cd, verblijdde Wouter mij ook met remixjes waarin hij opeens Goldfrapp en C-Mon & Kypski ten gehore bracht. Om nog maar niet te spreken van zijn cover van 'Hallujah I love her so' van Ray Charles, die ook mijn trommelvliezen wist te strelen.

Echt waar, het optreden was zo leuk dat zelfs het meisje met het lange blonde haar dat constant door mijn bier of door mijn ogen zwiepte mijn avond niet kon verpesten. En de twee mannen met leren jassen die halverwege het optreden binnen kwamen en zich dwars door de menigte beukten om vervolgens in mijn blikveld te gaan staan hadden wat dat betreft ook geen succes.

Dus ik vrees dat ik een beetje verliefd ben op Wouter. Op zijn muziek, want die zorgt ervoor dat ik spontaan behoefte krijg om willekeurige mensen te gaan knuffelen. En ik ben helemaal niet zo'n knuffeltype. Wouter Hamel mensen, zucht en zwijmel en gaat dat horen.

Een lekker broodje frut met mosterd.

2008-04-01T00:19:00.005+01:00

Er zijn wel eens van die momenten zo tussen het interessant MSNen met de liefde van je leven en het kauwgom kauwen door dat je opeens iets wilt weten over rookvlees. Ik mocht dit memorabele moment zojuist meemaken. Hoewel de benodigde informatie mij al bijtijds te binnen schoot, stuitte ik wel weer op wat general Wiki-kennis. Van die dingen die het altijd goed doen tijdens feesten en partijen, bij voorkeur van die feesten waar het appelsap rijkelijk vloeit en de zak Nibbits van hand tot hand gaat.

Vroeger werkte ik bij een slager, nog steeds een van mijn favoriete bijbaantjes. Maar ook het bijbaantje waar ik de meeste trauma's aan heb overgehouden. Wederom van die dingen die het altijd goed doen tijdens feesten en partijen. Ik zal u de details besparen, maar 'het putje schoonmaken' laat al niet veel meer aan de verbeelding over dacht ik zo. Nog zo'n favoriet klusje van mij was het opereren van de zure zult. Veel vleeswaren liggen namelijk vacuüm verpakt in de koeling te wachten op een bejaarde die een half onsje bestelt. Zure zult mag zich met recht onder die groep vleeswaren scharen, want doorgaans is er maar een keer in de week iemand die een pakje zure zult bestelt.
En als je dan zo'n vacuümverpakte bonk zure zult opensnijdt, dan komt je toch een lucht tegemoet. Een lucht die er bekant voor zorgt dat je even een frisse neus moet gaan halen om er voor te zorgen dat je niet een gelijkkleurige plas maaginhoud over de zure zult deponeert. Niet dat dat veel aan de smaak zal afdoen, maar dat zal ik verder buiten beschouwing laten.
Waar het mij dus om ging was mijn Wiki-weetje van de dag. Wist u namelijk dat...

...zure zult wordt gemaakt van het vlees van de kop, staart en oren van het varken?
...zure zult meestal dient als broodbeleg?
...er bij voorkeur een laagje mosterd over de zure zult gesmeerd moet worden?
...zure zult zeer eetlustopwekkende synoniemen kent? denk hierbij aan: hoofdkaas, frut, geperste kop, huufflakke, kipkap en huré

Nee dat wist u niet hè.

Chapeau, chapeau.

2008-03-27T22:38:00.003+01:00

Als u iemand hoort zeggen: "Ik heb vanavond een meesterwerk gezien, een juweeltje dat zeer spoedig een plaatsje zal veroveren in de Nederlandse filmgeschiedenis. Een film met unieke beelden en een geweldige artistieke inslag. Prachtige shots, die getuigen van een schat aan cinematografische kennis en die baanbrekende ideeën tentoonstellen. Een sterk staaltje genuanceerd denken, met een goed onderbouwd plot en een vernieuwende inhoud. Een film die op formidabele wijze suggestief getint is, en het waard is om keer op keer te bekijken."

Als iemand dat zegt, dan weet u zeker dat het niet over Fitna - The Movie gaat.

Even een blij momentje voor iedereen die zijn of haar dag niet heeft.

2008-03-25T22:58:00.005+01:00

Ik heb vandaag een studiebol nagedaan, en hoewel ik erg ben opgeschoten wat leren betreft heb ik me het grootste gedeelte van de dag beziggehouden met oude schoolvriendinnen hyven, nagels lakken en hersenloos youtube-filmpjes gücken. Onderstaand filmpje toverde in een vlaag van jeugdsentiment een grote glimlach op mijn gezicht. Natuurlijk ben ik de beroerdste niet, en wil ik jullie zo aan het einde van de dag nog even verblijden. Dus bij deze.

Zomaar een dag in een AC Restaurant.

2008-03-22T22:58:00.005+01:00

Vanavond ging ik met mijn vader even bon ton eten bij een AC Restaurant. U weet wel, zo'n wegrestaurant waar u doorgaans dikke Duitsers met roodblonde krulletjes in de nek tegenkomt die verwoed op de menukaart zoeken naar de braadworst, en dan toch maar voor de XXL schnitzel kiezen. En oververhitte moeders met aan de ene hand manlief die snakt naar een dubbele espresso en aan de andere hand twee jengelende kinderen die persé een Kindersurprise willen. Daar bevond ik mij tussen. Achter mij stond een buslading hongerige zuchtende Polen. De countermedewerker die we voor het gemak even Henk noemen had daar een gesprek mee.

P: What iz thiz?

Henk: Dit is pork

P: (vragend gezicht)

Henk: Beenham, you know. Pork with a bot.
(maakt varkensneus en knort)

P: (dubieus gezicht)
I want that

Henk: Okee, euhhhhm you want saus?

P: What?

Henk: Saus

P: (vragend gezicht)

Henk: SAUS
(wijst naar dampende pan champignonroomsaus inclusief vel)

P: Yes a little

Henk: (dendert twee pollepels saus over de beenham)

P: Zenk you

Henk: Yes bye bye
(kwakt bord op de toonbank)

Wel leuk.

2008-03-19T00:40:00.004+01:00

Zaterdagavond was het tijd voor de 1990's in het Paard van Troje. En eigenlijk wilde ik er een hele interessante review over schrijven, maar ik kan er niet zoveel over zeggen. Het was wel leuk. Niet echt de meest spannende avond van al mijn muzikale belevenissen, ook geen muzikaal hoogstandje. Drie schattige jongens op een podium die leuke indieliedjes spelen, even een sigaretje roken en daarna nog een liedje ten gehore brengen. Ik vind het woord 'leuk' echt zo'n dooddoener. Maar smeuiger dan dit kan ik het niet maken.

Waar ik overigens nog wel iets over wil zeggen is het voorprogramma. Want se-ri-eus, die zanger had beter een pinguïn kunnen zijn. Niets dan goeds verder hoor, ze warmden de tien mensen die er al stonden voor de 1990's goed op, maar EEN PINGUÏN ik zeg het je.

Vijf redenen waarom Julia's Tango nu al weer mijn leven beheerst.

2008-03-18T23:57:00.004+01:00

Ik was alweer vergeten hoe leuk het was.
Het heeft de beste elementen van alle tv-programma's waar ik ooit voor thuis ben gebleven. De enorm hoge tuttige modepopjes gehalte van Sex & The City, de flauwe grapjes van Friends, en de hete mannen van Grey's Anatomy, waarmee ik direct op mijn derde punt beland.
De Nederlandse Patrick Dempsey, Mr McDreamy, Meneer McHollandseNuchterheid, ja die strenge meneer van het enigzins geflopte 'The Phone', Freek Brom. Er zijn toch niet veel Hollandsche mannen die mij het water in de mond doen lopen en mijn hartje doen overslaan, maar hij mag zich bij dit ietwat beknopte rijtje scharen.
Jurkjes. Jurkjes met bloemen, jurkjes met spaghettibandjes, cocktailjurkjes, jurkjes met roze, strapless jurkjes. Jurkjes dus. (Met als connotatie dat deze jurkjes dan zogenaamd bij de Steps verkrijgbaar zijn, maar daar aan die rekken toch opeens een stuk minder florissant ogen dan in het Buenos Airesiaanse zonnetje)
Ik leer elke aflevering weer een zinnetje Spaans. Geen idee of het ooit van pas komt, maar toch hè, alles voor je culturele ontwikkeling.

Dus mocht u mij zoeken op maandagavond rond de klok van half tien, u weet me te vinden.

Dingen die mij vandaag mateloos irriteren.

2008-03-17T13:48:00.005+01:00

De wimpers van mijn linkeroog plakken constant aan elkaar vast. Ik heb alles al geprobeerd, zelfs grof geweld met een pincet. Maar aangezien ik de komende weken niet wimperloos door het leven wil gaan vrees ik dat ik er voor vandaag mee zal moeten leven.
Een onderzoeksverslag dat zichzelf maar niet lijkt te willen schrijven. Wat inhoudt dat ik zometeen dus écht moet gaan typen over hoe brugklasleerlingen en onderwijzers overeenstemming bereiken over het onderwerp van een gesprek.
De douche die maar blijft druppelen, hoe hard ik de knop ook aandraai.
De berg wasgoed die mij aanstaart vanuit de wasmand, en die ook echt gewassen móet worden. Kunnen ze dan ook níks zelf.
Felix heeft een tweepersoonsbed waar ik het liefst de hele dag in had willen blijven liggen, maar dat gaat dus niet.
Mijn verkoudheid is nog steeds niet over.
Ik moet Grey's Anatomy dit hele seizoen missen omdat maandagavond mijn vaste werkavond is. En ik kan het ook niet opnemen. En ik mis ook nog eens het begin van Julia's Tango.

Fe-no-me-naal!

2008-03-12T11:36:00.004+01:00

Vandaag praat iedereen over mij. Niet omdat ik een groene sliert spinazie tussen m'n voortanden heb zitten, of omdat ik in al mijn enthousiasme een stoeprandje over het hoofd zie en zo plat op mijn kont in een plas regenwater kukel. Nein, het is béter. Veel beter. Iedereen zal vandaag praten over de pronkstukken aan mijn voeten, en hoe ik daarmee door de Utrechtse straten paradeer. Want ze zijn briljant!

Verkoudheid en hoe het toch allemaal nog goedkomt.

2008-03-10T13:12:00.003+01:00

De afgelopen weken dacht ik, gewapend met mondkapje en een overdosis vitamine-c tabletten, gespaard te blijven door het verkoudheidheids- danwel griepvirus, wat iedereen in mijn nabije omgeving wel getroffen leek te hebben. En net toen ik dacht dat iedereen gezond en wel weer op de been was, begon ik zaterdagmiddag opeens schrikbarend vaak te niezen. Het ging gepaard met dikke, rode ogen (tot groot vermaak van de klanten en mijn collega's, want die konden nu extra vaak zeggen "Niet huilen hè") en een keel die voelde alsof er iemand met een vork in stond te prakken. Maarja, bikkel die ik ben, ik tikte tot drie uur 's nachts nog biertjes weg. Een typisch gevalletje van beter niet.

Afin, momenteel is mijn kamer bedolven onder de papieren zakdoekjes en borrelen er af en toe belletjes ergens in mijn voorhoofd. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik me de fitheid zelve voel, maar het heeft ook zo z'n voordelen.

De moeder van Felix maakte gisteren een 'grog' voor me. Ik had daar nog nooit van gehoord, en de naam associeer ik met een groen, slijmerig, borrelend goedje. Hoewel die beschrijving vrij goed bij het uiterlijk ervan paste, smaakte de mix van rum, sinaasappelsap, heet water en honing me prima en lag ik 10 minuten later volledig voor pampus.
Het is geoorloofd om dure versgeperste sapjes van de Albert Heijn te halen. Albert Heijn helpt je de verkoudheid door namelijk.
Ik mag twee hele dagen klagen en steunen en kreunen dat ik me naar en beroerd voel, zodat iedereen heel veel medelijden met me krijgt.
Ik wordt vertroeteld en toegestopt voor ik ga slapen. Ookal zie ik eruit als een soort van snotmonster.
Over een paar dagen is het weer over.
Ik heb mijn nagels lichtroze gelakt. Dat heeft verder niets met verkouden zijn te maken, maar ik wilde het gewoon even vermelden.

Een gegeven paard dat niet in de bek gekeken mag worden. Maar dat doe ik lekker toch.

2008-02-29T00:17:00.005+01:00

Ik heb een hele lieve oom en tante. Soms doen ze gewoon boeken weg. Boeken die ze dubbel hebben, die vergeeld zijn, oud, boeken die ze niet meer leuk vinden, dikke boeken, dunne boeken. En de eerste aan wie ze dan denken, ja dat ben ik, hun Nederlands-studerende petekindje. Dus nu liggen tweeëntwintig boeken mij aan te staren vanuit een paars Dekker Sport-tasje. Boeken van Leon de Winter en bundels van Remco Campert. Enzo. Tweeëntwintig boeken om mijn boekenkast nog stabieler te maken dan hij al is.

Tweeëntwintig boeken. Maar wanneer moet ik die in hemelsnaam allemaal lezen zeg?